Logboek 2026

Beste leden en lezers,

Momenteel ben ik even in de slaapstand gevallen. Daardoor loopt de website wat betreft de verslaglegging niet helemaal bij met de actualiteit.

De agenda wordt uiteraard wel bijgehouden, zodat u op de hoogte blijft van wat er speelt en wat er de komende tijd op de planning staat.

Maar geen zorgen: dat betekent niet dat er de komende week geen nieuws meer verschijnt. Ik geniet momenteel even van mijn verlof en heb de dagelijkse werkzaamheden een tandje lager gezet.

Wilt u op de hoogte blijven? Neem dan gerust iedere dag even een kijkje op onze website. U ziet vanzelf wanneer er weer ‘nieuw nieuws’ te lezen is.

Veel leesplezier in de laatste weken van dit seizoen. En heeft u zelf vakantie? Geniet er dan vooral volop van!

Groet,

G.J.

Soms heb je dat zomaar.

Je zit wat muziek te luisteren en ineens komt er een nummer voorbij waarvan je al bijna vergeten was dat het bestond. Deze week gebeurde mij dat, en hoorde ik de uithalen van Claudia Cardinale. De meesten zullen het kennen als één van de prachtige thema's uit de filmklassieker Once Upon a Time in the West, geschreven door de onovertroffen Ennio Morricone.

En ineens... pats.

Een flashback van tientallen jaren terug. Eind jaren tachtig, begin jaren negentig.

Kent u ze nog... de filmavonden van Cees Donker?

Voor de jongere liefhebbers zegt die naam misschien niet zoveel meer, maar voor velen van mijn generatie was dat een avond waar je naar uitkeek. Cees kwam uit Bergen op Zoom en maakte tussen 1969 en 2010 zijn beroemde filmreportages over de nationale winnaars in de duivensport. Geen bekende kampioenen zonder nationale overwinning, nee... alleen de mannen en vrouwen die het allerhoogste hadden bereikt, kregen een plekje in zijn films.

Daarnaast was hij ook nog eens twintig jaar hoofdconvoyeur. In het vliegseizoen had hij zijn handen vol aan de reportages en zodra de winter begon trok hij met zijn films het hele land door.

Wat heb ik daar meerdere keren van genoten.

Niet alleen van de prachtige beelden, maar vooral van Cees zelf. Hij had de gave om uren te praten in vijf minuten. Tijdens de film vertelde hij anekdotes, maakte een grapje tussendoor en had altijd wel een mooie opmerking klaar. En bijna steevast sloot hij de avond af met zijn bekende woorden:

"Als ik dan straks weer thuiskom in Bergen op Zoom, zit Dientje aan de keukentafel en vraagt hoe het geweest is. Dan zeg ik: Dientje... het was weer fantastisch. Fijne mensen vanavond."

Of woorden van die strekking.

Iedereen kende het. Iedereen glimlachte.

Gelukkig is zijn enorme bijdrage aan de duivensport niet vergeten. In 2017 ontving Cees Donker terecht de onderscheiding Lid in de Orde van Oranje-Nassau. Een prachtige erkenning voor iemand die generaties liefhebbers zoveel mooie herinneringen heeft gegeven.

Maar weet u wat mij misschien nog wel het meest is bijgebleven?

De muziek.

Altijd weer die meesterlijke composities van Ennio Morricone. Ik weet eerlijk gezegd niet eens meer precies bij welke beelden hij ze gebruikte. Maar zodra ik nu Morricone hoor, zit ik weer in zo'n zaaltje, ergens in Nederland, kijkend naar dat grote witte scherm.

En dan het slot...

Dat vergeet ik ook nooit meer.

Vaak eindigde Cees met hele oude filmbeelden van een prachtige lossing van een Bondsconcours NBvZ. Ik meen ergens uit begin jaren zeventig. Een vroege lossing, volgens mij rond half zes in de ochtend. De zon kwam net boven de horizon uit, duizenden duiven stegen op uit de manden en op de achtergrond klonk Chariots of Fire van Vangelis, uit de gelijknamige sportfilm uit 1981.

Met deze perfect gekozen combinatie van film en muziek wist Cees de pure emotie en schoonheid van de duivensport als geen ander te vangen. Meestal had hij zijn eindpraatje dan al gehouden. Nog één keer ging het licht in de zaal uit, iedereen werd stil en dan volgden die onvergetelijke beelden. Dat was het einde van de avond... en wat voor één.

Ik krijg er zelfs nu weer kippenvel van.

Niet omdat het zo spectaculair was.

Maar omdat het gevoel niet uit te leggen is.

Het geluid, de beelden, de heerlijk rokerige zaal – ja, er werd toen nog gewoon binnen gerookt –, een drankje in de hand, de spanning, de bewondering voor de nationale winnaars... alles kwam samen in een paar minuten film.

Sommige herinneringen vervagen met de jaren.

Deze niet.

Misschien is dat wel het mooiste van muziek. Eén melodie en je bent in gedachten ineens weer dertig of veertig jaar terug. Even geen zorgen, geen drukte, geen haast.

Gewoon terug naar vroeger...

Naar een tijd waarin een filmavond meer was dan alleen een film kijken. Het was een avond vol verhalen, emotie, kameraadschap en bewondering voor onze prachtige sport.

En eerlijk gezegd? Dat was zo gek nog niet.

De laatste middaglossing van het seizoen is traditioneel de nationale vlucht vanuit Bergerac. Een klassieker waar vaak grote aantallen duiven aan de start verschijnen. Niet alleen de vaste marathonspelers wagen hier hun kans, ook menig liefhebber die normaal gesproken geen overnachtingsvluchten speelt, korft soms nog een paar duiven in. Veel van die duiven zitten in deze periode op het nest en zijn daardoor extra gemotiveerd om zo snel mogelijk weer thuis te komen.

Op vrijdag 24 juli gingen de manden om 11.00 uur open voor een vlucht van 885 kilometer. De duiven kregen te maken met een stevige tegenwind, waardoor het een pittige en eerlijke wedstrijd werd. En eerlijk gezegd mocht dat ook wel eens. Dit keer geen duiven die al in de avond of zelfs diep in de nacht arriveerden. Wat mij betreft hoort een echte overnachtingsvlucht ook daadwerkelijk een overnachtingsvlucht te zijn.

De eerste duif van onze vereniging meldde zich om 10.48 uur bij Ben van Holland en Zn. Een nationale kopprijs zat er dit keer helaas niet in, maar toen de eerste eenmaal thuis was, volgden de anderen elkaar in rap tempo op. Dat resulteerde in een bijzonder fraaie uitslag: 19 van de 33 ingezette duiven vielen in de prijzen.

Het bewijst maar weer eens dat een vlucht niet altijd een vroege kopduif hoeft op te leveren om toch zeer succesvol te verlopen. Een hoog prijspercentage en een vlotte aankomst van de ploeg zijn minstens zo belangrijk.

Ja, dus zo kan het ook gaan.

Op zaterdag 25 juli stond voor de jonge duiven de vlucht vanuit het Belgische Bierges op het programma. Rond 170 kilometer hadden de talenten voor de boeg, nadat om 08.10 uur de deuren van de wagen opengingen en ze werden bevrijd voor de terugreis naar huis.

De snelste duiven van de vereniging vonden we deze keer in Harskamp, waar Eddy van den Brink een prachtige dubbelslag sloeg. Zijn eerste twee duiven waren niet alleen goed voor de eerste en tweede plaats in de club, maar leverden hem ook de 6e en 7e prijs in Kring 2 op tegen maar liefst 1.053 jonge duiven. Een uitslag om trots op te zijn!

Het verhaal achter deze overwinning is minstens zo leuk. Eddy was zelf even afwezig en moest de verzorging van zijn ploeg overlaten aan anderen. Onder hen zijn broer Theo, die zich ontpopte tot een soort halve hokverzorger en behoorlijk wat uurtjes bij de duiven doorbracht.

Volgens Eddy mocht Theo uiteindelijk een stuk of twintig jonge duiven uitzoeken om in te korven. En laten we eerlijk zijn... die selectie bleek bijzonder goed gekozen!

Voor dit verslag vonden we nog een mooie foto van Eddy met één van zijn trouwe hokhulpjes. Sorry Theo, jij staat er deze keer helaas niet op. Maar niet getreurd, kortgeleden mocht jij zelf al volop schitteren op de website!

Narbonne... voor veel marathonliefhebbers misschien wel dé internationale klassieker van het seizoen. De beroemde ochtendlossing waar de echte kilometervreters zich mogen bewijzen en waar zelfs de jaarlingen hun kans krijgen om te laten zien dat ze uit het juiste hout gesneden zijn. Want ook zij mogen hier de strijd aangaan met de absolute top.

Door de bosbranden in Zuid-Frankrijk moest echter worden uitgeweken naar een andere losplaats. De duiven vertrokken uiteindelijk vanuit Castres-Paurin-Augmont, waardoor de afstand voor onze liefhebbers uitkwam op ongeveer 975 kilometer. Nog altijd een loodzware opgave, zeker met opnieuw een stevige kopwind die de vlucht bepaald niet gemakkelijker maakte.

Op vrijdag 24 juli om 07.45 uur klonk het startsein en begon de lange reis richting Veenendaal. Een vlucht waarbij geduld, karakter en een ijzersterke conditie opnieuw het verschil maakten.

De overwinning in de vereniging ging opnieuw naar Gerrit en Jaco van Nieuwamerongen. Hun eerste duif werd op zaterdagochtend om 08.53 uur geklokt, tevens goed voor een fraaie 33e plaats in Afdeling Oost tegen 573 duiven.

De eerste aankomst was bovendien een bijzonder verhaal. De debutante op de foto is een echt laat jong van 2023, dat pas in 2025 werd ingespeeld en nu haar debuut maakte op Narbonne. Alsof dat nog niet bijzonder genoeg is, won haar moeder elf jaar geleden al de 3e Nationaal op deze zelfde klassieker.

Van de acht ingezette duiven wisten er uiteindelijk vier ruim 1 op 10 te vliegen. Een keurige uitslag op een zware internationale vlucht.

En zoals Jaco het mooi verwoordde: "We hadden graag een duif een uurtje eerder gehad, maar lieve broodjes worden niet altijd gebakken." Dus tevreden met een mooie uitslag, maar altijd op zoek naar dat beetje extra.

Voor zover bekend staat ook Perpignan nog op het programma voor Gerrit en Jaco. De laatste internationale krachtmeting van het seizoen wacht nog.

Wij wensen alle deelnemers alvast veel succes. Nog één keer alles geven, nog één keer hopen op die vroege schaduw boven het hok.

625 kilometer. Dat is de afstand die de deelnemers aan de dagfondvlucht vanuit Issoudun op zaterdag 18 juli moesten overbruggen. De duiven werden om 07.30 uur gelost en begonnen aan een vlucht die alleen is weggelegd voor de echte tijgers. Bijna een hele dag in de lucht hangen, urenlang het juiste tempo vasthouden en dan ook nog fris genoeg zijn om als eerste over de antenne lopen. Dat is topsport van de bovenste plank.

De overwinning in onze vereniging ging naar Chris van Ginkel, en het verhaal achter de winnares maakt deze prestatie misschien nog wel mooier.

Haar doffer was namelijk enkele weken verdwenen, maar keerde pas op de dinsdag vóór de vlucht weer terug op het hok. De hereniging liet duidelijk haar sporen na, want de weduwduivin was op slag weer stapelverliefd. Chris had daar maar één verklaring voor:

"Verliefde vrouwen zijn de mooiste vrouwen die er zijn."

Een prachtig citaat, vond ik. Zo mooi zelfs, dat ik er direct maar een Delfts blauw tegeltje van heb laten maken.

Dat verliefd zijn leverde in ieder geval vleugels op. De duivin vloog niet alleen naar de 1e prijs in de vereniging, maar behaalde ook een schitterende 5e plaats in Kring 2 tegen 372 duiven. Alsof dat nog niet genoeg was, eindigde ze ook nog als 54e tegen 4.263 duiven in Afdeling Oost. Dat zijn prestaties waar je gerust even van mag nagenieten.

Van harte gefeliciteerd, Chris, met deze prachtige overwinning!

De tweede klokvlucht voor de jonge duiven ging wederom naar het Belgische Geel. Op zaterdag 18 juli kregen de jonge talenten daar om 11.45 uur de vrijheid om aan de 109 kilometer lange terugreis naar Ede te beginnen.

Helaas verliep ook deze vlucht niet geheel vlekkeloos. De duiven hadden duidelijk meer tijd nodig dan gehoopt en daardoor duurde het ook geruime tijd voordat de prijzen verdiend waren. Gelukkig kwamen de meesten uiteindelijk weer thuis en konden de liefhebbers de balans opmaken.

Wie daar opnieuw het meest tevreden over mocht zijn, was Kees Janssen. Blijkbaar heeft het tussentijds africhten samen met Rijk weer zijn vruchten afgeworpen. Al doen de verhalen vermoeden dat er onderweg ook nog tijd is voor een flinke vette hap of een ijsje… tenminste, als we de heren zelf mogen geloven!

Feit is dat Kees de twee snelste duiven van de vereniging klokte. Daarmee won hij niet alleen de eerste en tweede prijs in de club, maar pakte hij ook nog eens de 5e en 7e prijs in Kring WestZuid 2 tegen maar liefst 1.310 jonge duiven. Een prestatie van formaat.

Langzamerhand moeten we toch eens iets anders verzinnen dan die bekende troon. Maar zolang niemand hem eraf weet te stoten, blijft Kees voorlopig gewoon zitten. Wekelijks een overwinning pakken is tenslotte ook niet iets wat je zomaar even doet.

Bij dit verslag ziet u een actuele foto van de winnares. In de broedschaal, samen met haar partner. Hopelijk het begin van een mooie carrière, want haar eerste visitekaartje heeft ze inmiddels overtuigend afgegeven.

Kees, van harte gefeliciteerd met opnieuw een prachtige overwinning.

Misschien moeten we die troon maar eens op Marktplaats zetten… al heeft Kees daar waarschijnlijk als eerste weer een bod op gedaan!

Zondagochtend 12 juli werden de duiven gelost vanuit Dax, nadat de lossing maar liefst twee dagen was uitgesteld. Uiteindelijk kwam dan toch het verlossende startsein voor deze loodzware internationale marathonvlucht.

Aan deze internationale wedstrijd namen liefhebbers deel uit Nederland, Frankrijk, Duitsland, België, Engeland en Luxemburg. In totaal werden 9.501 duiven internationaal ingekorfd voor deze zware uitdaging. Dat het een loodzware editie was, werd al snel duidelijk: de snelste duif haalde slechts 703 meter per minuut. Een vlucht die we zonder twijfel mogen bestempelen als categorie loodzwaar.

Combinatie G&J van Nieuwamerongen had zes duiven ingekorfd en wist met één van hun toppers een geweldige prestatie neer te zetten. In Afdeling Oost werd hiermee de 4e prijs behaald. Een fantastische beloning op een vlucht waarop de duiven tot het uiterste moesten gaan.

Internationaal staat deze duif, zover nu bekend, als 112e internationale melding genoteerd. De duif werd geklokt op maandagavond om 21:06 uur.

Bij thuiskomst was duidelijk te zien dat deze topper diep had moeten gaan. De vlucht had zijn sporen achtergelaten en de duif had het absoluut niet cadeau gekregen. Maar na een goede maaltijd en het heerlijke veluwse drinkwater uit de vallei knapte hij gelukkig snel weer op.

Maar wat een prestatie van deze duif zeg. Een internationale kopprijs op een vlucht met 9.501 deelnemers en onder zulke zware omstandigheden is iets om ontzettend trots op te zijn.

Heren G&J van Nieuwamerongen, van harte gefeliciteerd met deze geweldige prestatie!

Courtisols, 346 kilometer van huis, was deze keer de vervangende losplaats voor Châlons, want daar was “de champagne” blijkbaar op…

Op zaterdag 11 juli om 7:30 uur gingen de duiven los. Met een noordoostenwind en warme temperaturen onderweg wisten ze dat het geen makkelijke opgave zou worden. Richting het begin van de middag werden de eerste aankomsten verwacht, maar de duiven kregen het dus opnieuw niet cadeau. Het was weer een vlucht waarin karakter en vorm het verschil maakten.

En dan hebben we natuurlijk nog onze kopman van het moment: Kees Janssen. Tja… wat moeten we daar nog over schrijven? Hij zit voorlopig nog steeds comfortabel op zijn troon, zo lijkt het. Máár de concurrentie komt dichterbij.

Kees wist deze vlucht namelijk maar nét te winnen, met een verschil van slechts 0,095 meter per minuut op Aart Jochemsen. In Formule 1-termen: Aart zat praktisch onder de achtervleugel en kwam met DRS in de laatste sector nét tekort. Een echte fotofinish dus!

De jacht op de leider is daarmee officieel geopend. Kees wordt steeds nadrukkelijker op de hielen gezeten en zijn plek op de troon is zeker niet meer vanzelfsprekend. Maar wie Kees kent, weet dat hij zijn koppositie de komende vlucht(en) met duif en veer zal verdedigen. Opgeven staat niet in zijn woordenboek.

En Aart? Die zal de overwinning inmiddels ruiken. Met zo'n kleine achterstand weet hij dat het kan en dat belooft nog een mooie strijd te worden. Wie weet komt hij de volgende vlucht wel met een update van zijn ploeg.

Kees, proficiat met deze overwinning en veel succes tijdens de komende vluchten. Maar let goed op je achteruitkijkspiegel...

De spanning loopt verder op. Wij zijn benieuwd!

Zaterdag 11 juli was een dag om snel te vergeten... of juist nooit meer te vergeten. Een lastige keuze.

Na de lossing om 11.15 uur liep de vlucht helaas voor veel liefhebbers volledig anders dan gehoopt. Er zijn nog altijd een aantal jonge duiven onderweg en dat doet pijn. Daarom misschien maar snel vergeten. Aan de andere kant moeten we deze vlucht ook onthouden, zodat we ervan kunnen leren en waar mogelijk verbeteringen kunnen aanbrengen.

Maar laten we vooral ook stilstaan bij het mooie nieuws van die dag.

Met haar snelste jonge duif wist Tanja van Holland-Boers de overwinning in onze vereniging te behalen, en eindigde zij bovendien als 4e in Kring WestZuid2 tegen maar liefst 1.825 jonge duiven. Nou, als dat geen wereldgoal is, dan weet ik het ook niet!

Voor velen zal de naam Ronald van Holland direct bekend klinken, want Tanja is zijn vrouw. Ronald ken ik zelf al sinds onze jeugd, toen we allebei als echte 70's kids opgroeiden in de duivensport. Ronald vloog destijds samen met zijn vader bij De Postduif, terwijl mijn vader en ik lid waren van Ons Genoegen.

In die tijd waren de NBVZ en de NABvP nog een begrip. Hoewel er regelmatig op verschillende dagen werd gevlogen, was er tussen ons nooit een discussie over zaterdag- of zondagvliegen. Er was vooral veel wederzijds respect. We gingen met elkaar in gesprek, luisterden naar elkaar en lieten elkaar uitpraten. Dat was misschien wel de kracht van die tijd.

Praten ja, dat deden we volop, we hadden immers geen smartphones. Wist u dat wij wel de uitvinders waren van dating? Nou dat ging in die tijd nog via tekstberichtjes die dan verschenen op een chatkanaal op tv. We zaten bijna wekelijks bij beide verenigingen, eerst bij de ene vereniging een patatje en een frikandelletje, daarna nog even door naar de andere voor een paar biertjes en vaak eindigde de avond met een bezoek aan het Museumplein in Ede. Afsluitend nog een broodje van de shoarmaboer en dan richting huis. Mooie herinneringen aan een prachtige tijd.

Zoals dat gaat in het leven kwamen Ronald en Tanja elkaar tegen, ik vond ook mijn eigen weg en ons leven kreeg een andere invulling. Daardoor verlies je elkaar soms uit het oog.

Sinds 2018 ben ik zelf weer terug in de duivensport. De liefde voor de sport was altijd gebleven en na het overlijden van mijn vader ben ik opnieuw begonnen. Daardoor kwam ik Ronald ook weer tegen, die inmiddels lid was geworden van Ons Genoegen. We lopen de deur niet meer bij elkaar plat, maar als we elkaar spreken voelt het weer als vroeger. De gesprekken zijn hetzelfde gebleven en het wederzijds respect gelukkig ook.

Tanja en Ronald hebben de afgelopen jaren veel meegemaakt, zeker op het gebied van gezondheid. Gelukkig gaat het inmiddels een stuk beter en vanaf hun nieuwe adres zijn ze sinds vorig jaar weer behoorlijk actief met de duiven en vliegen ze weer regelmatig mee.
Ronald vliegt graag dagfond en marathon, Wuustwezel is niet zijn ding dan weet u dat...

Na een moeilijke periode zal deze overwinning dan ook als een welkome beloning aanvoelen.

Tanja en Ronald, van harte gefeliciteerd met dit prachtige resultaat. We hopen dat dit de eerste is van nog vele mooie prijzen en overwinningen in de komende jaren.

Veel succes en vooral veel plezier samen met de duiven!

Oh, oh, oh... wat een hitte!

De laatste weken hebben we te maken met warmer weer dan we meestal gewend zijn. Maar is het nu allemaal zo erg? Ik moest meteen denken aan de zomer van 1976. Ook toen was er een hittegolf van maar liefst 17 dagen. Mijn moeder vertelde dat wij destijds op Ameland zaten en dat het inderdaad héél warm was.

Vorige week gingen een aantal vluchten niet door. Prima, denk ik dan. Ik weet dat niet iedereen het daarmee eens is, en dat mag ook. Maar Ruffec naar huis laten komen terwijl Agen uiteindelijk gewoon gelost is... ik weet eerlijk gezegd nog steeds niet wat ik daarvan moet zeggen. Laten we het maar houden op: vreemd.

Maar als we nu toch, zoals de geleerden zeggen, steeds meer opwarming krijgen en de zomers warmer worden, met hogere temperaturen waardoor onze duiven soms noodgedwongen thuis moeten blijven... is het dan niet eens hoog tijd dat we ons programma daarop aanpassen? De natuur en onze duiven laten zien dat ze flexibel zijn, maar de mens? Ho maar..... wat houden we graag vast aan “oude” gebruiken en gewoonten zeg!

Ik stel voor – en u zult wel denken: daar heb je hem weer met zijn Belgische ideaal – maar misschien moeten we nu toch eens wat beter naar onze zuiderburen kijken. Kweek winterjongen en begin in mei al met de jonge duivenvluchten. Die duiven hebben dan al een paar weken ervaring opgedaan. Komt er vervolgens een weekend met extreme hitte en moet er een vlucht worden afgelast, dan is dat geen ramp. Je bent immers al onderweg en kunt gerust een week overslaan zonder dat het hele programma in de war raakt.

Bovendien ben je met vroeg kweken ruim vóór 1 mei klaar, en hoef je ook niet te verduisteren. Vanaf mei kun je al je aandacht richten op de vluchten met zowel de oude als de jonge duiven. Volgens mij is dat alleen maar winst.

En weet u wat misschien ook wel meespeelt? Vroeger waren we als samenleving gewoon wat flexibeler. Geen codes voor dit of dat, geen paniek om iedere warme dag. Hooguit gingen de scholen een keer om twaalf uur dicht. En de rest? Dat losten we op met waterpistolen, een waterijsje en een plekje in de schaduw. Dat was ook prima.

Ik zeg daarmee niet dat we de risico's van extreme hitte moeten onderschatten. Integendeel. Juist omdat we weten dat het steeds vaker voorkomt, moeten we vooruitdenken. Niet achteraf discussiëren over een afgelaste vlucht, maar vooraf zorgen voor een programma dat tegen een stootje kan.

Denk er eens goed over na, allemaal. Wat mij betreft: slaap er desnoods een nachtje minder om, maar durf eens een heel andere beslissing te nemen. Eentje die past bij de huidige omstandigheden, in plaats van vast te blijven houden aan oude gewoonten.

Want als het klimaat verandert, dan zal de duivensport ook mee moeten veranderen.

Bavel, een charmant dorp onder de rook van Breda… hoewel die omschrijving misschien niet helemaal recht doet aan deze mooie plek. Het dorp staat vooral bekend om zijn landelijke karakter, het sterke gemeenschapsgevoel en de combinatie van rust, natuur en historie. Met zijn prachtige boerderijen, maar ook dankzij de uitstekende bereikbaarheid en levendige voorzieningen, is Bavel een geliefde plek. En daar mag vanaf nu eigenlijk nog wel een extra vermelding bij op Wikipedia: losplaats voor postduiven!

Op zaterdagochtend 4 juli om 10.30 uur was het dan eindelijk zover. De beloften van 2026 mochten voor hun eerste klokvlucht de vleugels strekken. Vanuit Bavel kregen onze jonge duiven een vlucht van ongeveer 75 kilometer voor de kiezen richting het thuishok.

De eerste duif die in onze club arriveerde was van Sijtse de Jager. Een prachtige donkerkras witpen (een doffertje denken we), waarvan we een mooie foto mochten ontvangen. Bij navraag bleek deze jonge topper gekweekt te zijn uit een bijzondere combinatie: de winnaar van de Viking Pigeon Race Zweden 2023 gekoppeld aan een halfzus van Hector (Rico en Johnny Kampert).

Een mooie afstamming dus, en nu zijn we natuurlijk benieuwd wat dit jonge mannetje de komende weken en maanden nog allemaal in zijn mars heeft. De eerste indruk is in ieder geval veelbelovend!

En dan sluiten we af met misschien wel het mooiste nieuws: deze jonge duif wist ook nog eens de 3e prijs in Kring West-Zuid 2 tegen maar liefst 2.223 duiven te behalen.

Wat een heerlijke start van het jonge duivenseizoen. Sijtse, gefeliciteerd met deze prachtige prestatie en we zijn benieuwd naar het vervolg van dit talent!

En dan het verslag van de nationale dagfondvlucht uit Châteauroux…

De nationale dagfondvlucht waar sommigen elk jaar reikhalzend naar uitkijken. Met een afstand van maar liefst 647 kilometer naar Ede is het bepaald geen eenvoudige opgave om die in één dag af te leggen. Maar u weet het inmiddels: onze duiven zijn tot enorm veel in staat. Ook deze keer bewezen ze dat weer. Ze hebben het zwaar gehad, maar de meeste vonden gelukkig dezelfde dag of anders de dag erna gewoon weer de weg naar hun hok.

Op zaterdagochtend 4 juli klonk om precies 07.15 uur het sein voor lossing. De wind stond stevig uit het noorden, dus de duiven moesten direct volop aan de bak. Pas vanaf België kregen ze wat hulp van een stevige westzuidwestenwind.

Onze winnaar hebben we al een tijdje niet bovenaan de dagfond gezien. De laatste jaren lag daar niet echt zijn aandacht. Maar toen vorig jaar Hans Looijen besloot om naar het koude noorden te verhuizen, dacht Theo van den Brink waarschijnlijk: dan haal ik daar nog snel even wat dagfondmateriaal vandaan. En dat blijkt een uitstekende zet te zijn geweest.

Winnares 584 is een jaarling en komt rechtstreeks van Hans. Ze liet eerder dit seizoen al haar klasse zien met een 4e prijs op Vierzon en bewijst nu opnieuw dat ze uit het juiste hout is gesneden.

Opgelet dus, want het lijkt erop dat Theo zich ook weer volop gaat mengen in de strijd op de dagfond.

Met onder andere een 15e prijs in de Kring en een 26e prijs in Regio West tegen 1.026 duiven mag Theo terugkijken op een prachtig resultaat.

Het hoeft dus niet altijd met je eigen gekweekte duiven… En Hans? Die zal dit stukje ongetwijfeld meelezen en het ouderkoppel inmiddels wel weer gezellig bij elkaar hebben gezet!

De marathonvlucht vanuit Bressols stond zoals gebruikelijk op het programma als Cahors. Toen ik echter eens uitzocht waar Bressols precies ligt, bleek dat de lossingsplaats nog ruim 50 kilometer zuidelijker ligt dan Cahors. Aan de heren die het vliegprogramma samenstellen dus het vriendelijke verzoek: zet voortaan gewoon Bressols op het programma en laat Cahors achterwege, want daar worden de duiven immers niet gelost.

De duiven werden op vrijdag 3 juli om 13.00 uur in Bressols gelost. Er wachtte hen een loodzware opdracht. Vrijwel heel Frankrijk moesten ze afleggen met een stevige tegenwind. Pas vanaf de Belgische grens kregen ze te maken met een harde westzuidwestenwind, die op het laatste deel van de vlucht wat meer ondersteuning gaf.

In onze vereniging wist Ben van Holland & Zn de eerste duif te klokken op zaterdag om 12.34 uur. Daarna bleef de ploeg uitstekend doorkomen. Dat resulteerde in een prachtige uitslag in Kring WestZuid 2: 7e, 9e t/m 12e prijs tegen 138 duiven. Met 8 van de 10 ingezette duiven in de prijzen mochten zij zich bovendien de grootmeester van deze vlucht noemen.

Ik ontving ook een foto van de winnende doffer. Achter hem schuilt een mooi verhaal. Hij draagt de naam 'Manderveen', omdat hij als jong ooit in Manderveen terechtkwam en daar werd opgegeven. Clubgenoot Kees Janssen heeft hem destijds weer opgehaald. Kees werkte in die tijd nog en zwierf met zijn truck door het hele land. Zo kwam het goed uit dat hij hem tijdens één van zijn ritten kon ophalen en weer mee naar huis kon nemen.

Het verhaal van 'Manderveen' laat ook maar weer eens zien dat een jonge duif die een keer verdwaalt niet automatisch een mindere duif hoeft te zijn. Integendeel, soms blijken het juist slimme duiven te zijn die uiteindelijk uitgroeien tot echte toppers. Deze winnaar is daar een prachtig voorbeeld van.

Toch blijf ik erbij dat wanneer een duif dit kunstje vaker uithaalt, je er op de lange termijn weinig aan hebt. Een eenmalig uitstapje kan gebeuren, maar een duif die steeds opnieuw de weg kwijtraakt, zal uiteindelijk zelden uitgroeien tot een betrouwbare vliegduif.

Voor nu overheerst echter vooral de bewondering voor deze bijzondere winnaar en natuurlijk voor de geweldige prestatie van Ben van Holland & Zn. Van harte gefeliciteerd met deze prachtige overwinning!

Deze keer een wat korter verslag van de wedvlucht vanuit Agen. Op deze vlucht mochten zowel oude duiven als jaarlingen deelnemen. Mijn pen én mijn hoofd werken op dit moment even wat minder, dus houd ik het lekker bij de essentie. En ach... soms heb je gewoon niet meer te vertellen dan waar het eigenlijk om gaat. Dat scheelt u als lezer ook weer de nodige zin en onzin die er anders soms uit mij komt. ?

Agen dus, goed voor 966 kilometer naar onze clubwinnaars G & J van Nieuwamerongen uit Veenendaal. Zij korfden acht duiven in en wisten met hun eerste aankomst direct een prachtige prestatie neer te zetten. De winnende duif pakte namelijk de 9e NPO in Afdeling Oost tegen 747 duiven.

Toen ik Jaco die ochtend een bericht stuurde om hem te feliciteren, kreeg ik een veelzeggende reactie terug: "We snakken inmiddels wel naar een paar meer duiven thuis..." Dat zegt eigenlijk alles over zo'n zware fondvlucht. Je bent natuurlijk ontzettend blij met een vroege duif, maar als de rest van de ploeg vervolgens lang op zich laat wachten, blijft er toch altijd een dubbel gevoel hangen. Een situatie die ongetwijfeld veel liefhebbers zullen herkennen: een vroege duif op de plank, maar daarna blijft het ineens akelig stil. Raar, maar waar.

De duiven werden op vrijdag 29 juni om 08.50 uur gelost in Agen. De winnende duif meldde zich de volgende ochtend om 08.56 uur op het hok, goed voor een snelheid van 891 meter per minuut. Dat laat wel zien dat er stevig gewerkt moest worden om thuis te komen.

Voor dit verslag ontving ik ook een foto van de winnaar. Zo te zien betreft het een doffer die gespeeld is op een groter jong. Ook dat lijkt in dit geval weer uitstekend te hebben uitgepakt.

Van harte gefeliciteerd aan G & J van Nieuwamerongen met deze fraaie overwinning en prachtige NPO-notering!

Zaterdag 20 juni werden onze duiven gelost voor een ingekorte vlucht vanuit Duffel. Vanwege de weersomstandigheden werd de afstand teruggebracht naar ongeveer 133 kilometer, want het welzijn van onze duiven staat altijd voorop.

Daar wil ik toch even iets over zeggen. Voor de critici en buitenstaanders: wij zijn geen ordinaire duivenmelkers met "vliegende ratten". Wij zijn serieuze duivensportliefhebbers die er alles aan doen om onze duiven de best mogelijke verzorging te geven. Thuis, tijdens het transport én op de losplaats. Persoonlijk heb ik een sterke band met mijn gevleugelde vriendjes en ik weet dat veel liefhebbers dat gevoel delen. Dat mag ook weleens gezegd worden.

Maar goed, terug naar de vlucht.

Om 08.30 uur gingen de kleppen open en konden de duiven aan hun tocht beginnen. Helaas waren wij opnieuw kansloos tegen de overvlucht. Met de wind in de rug en een westelijke trek valt de massa steeds weer bovenin ons lange vlieggebied. Het is inmiddels niet de eerste keer dit seizoen en wat mij betreft mag er best eens kritisch gekeken worden naar de huidige indeling. Die doet in mijn ogen geen recht aan een eerlijke wedstrijd.

Daarmee kom ik meteen op een breder punt. Op dit moment ligt de nadruk vooral op het betaalbaar en efficiënt houden van de sport en natuurlijk is dat belangrijk. Toch denk ik dat we juist moeten investeren in een aantrekkelijk spel, het werven van nieuwe leden en het versterken van de rol van verenigingen als zéér belangrijk maatschappelijke ontmoetingsplek. Misschien is het wel eens tijd om het Belgische systeem als voorbeeld te nemen en dat een paar jaar de kans te geven. Ik ben benieuwd wat dat zou opleveren.

Kees Janssen weer op de troon

En dan natuurlijk de winnaar van Duffel. Kees Janssen was de vorige week even niet met goud bezig, maar heeft zijn vertrouwde vorm alweer gevonden. Hij pakte opnieuw overtuigend de overwinning en liet zien dat hij nog altijd de man is die verslagen moet worden….. nou ja zijn duiven dan.

Deze overwinning leverde hem ook de 7e prijs in KringZuid2 op tegen 1167 duiven. Een knap resultaat dus weer in een sterk deelnemersveld.

De vraag is dan ook: wie durft hem weer van de troon te stoten?

Komend weekend

Vanwege de aanhoudende hitte zijn er dit weekend geen snelheidsvluchten. Een verstandig besluit, zeker met het oog op de jonge duiven. Hun gezondheid en welzijn gaan immers boven alles.

Wel kijken we met belangstelling uit naar de marathonvluchten vanuit Agen en Ruffec. De lossingen vanuit het zonnige en warme Zuid-Frankrijk stonden oorspronkelijk voor vandaag (vrijdag) gepland, maar zijn vanwege de omstandigheden uitgesteld naar zaterdag. Hopelijk kunnen de duiven dan alsnog verantwoord aan hun terugreis beginnen.

Wij wensen alle deelnemers heel veel succes en vooral een veilige thuiskomst voor alle gevleugelde atleten.

Vrijdagochtend 19 juni om 08.45 uur gingen de duiven los voor de marathonvlucht vanuit Pau. Een vlucht van maar liefst 1064 kilometer, ieder jaar weer een echte test voor de sterkste fondduiven.

Gerrit en Jaco van Nieuwamerongen hadden hiervoor twee duiven ingekorfd. Vanuit onze vereniging waren er in totaal slechts vier duiven mee, dus zaterdagochtend was het al vroeg wachten. Bij een vlucht als Pau kijk je toch nét iets vaker richting de lucht, hopend dat die eerste stip snel zichtbaar wordt.

Om 10.13 uur was het zover. Hun duif meldde zich na een geweldige prestatie op het hok. Na 1064 kilometer bleek dat goed voor de 39e prijs in Afdeling Oost. Een prima resultaat op één van de zwaardere klassiekers van het seizoen.

Alsof dat nog niet genoeg spanning gaf, werden diezelfde vrijdagavond ook de duiven ingekorfd voor de korte vlucht vanuit Duffel. Veel fondmannen maken daar gebruik van om een aantal duiven lekker in te spelen en zo ook Gerrit en Jaco.

Tijdens die inkorving verscheen Jaco in zijn FC Utrecht-shirt, wat natuurlijk meteen aanleiding gaf voor de gebruikelijke clubhumor. Een scherpe discussie, een grap of elkaar even op de hak nemen hoort er nu eenmaal bij. We kunnen het tenslotte niet allemaal met elkaar eens zijn, anders wordt het wel erg saai. En we kunnen natuurlijk ook niet allemaal voor die club uit Utrecht zijn, anders was de Galgenwaard zeker te klein geweest...

Ik heb trouwens het idee dat Jaco altijd wel een vast shirt klaar heeft liggen als er duiven op een belangrijke vlucht staan. Of dat geluk brengt? Wie zal het zeggen... Feit is dat het deze keer in ieder geval wel een prachtig resultaat opleverde.

Dik verdiend en van harte gegund!

Wist u dat de snelste duif op Pau in Afd Oost van Harold Zwiers is gekweekt uit "Veens Blauwtje" die bij onze clubgenoten vandaan komt.

Hieronder de winnares op haar nest

De afgelopen dagen hebben we het behoorlijk warm gehad. Hittestress was ineens een woord dat overal opdook en eerlijk gezegd zullen we het de komende week waarschijnlijk nog vaker horen. Temperaturen die oplopen, tropische dagen die zich aandienen en daarmee ook de steeds terugkerende vraag binnen onze sport: wat doen we met vluchten en trainingen?

Het zijn keuzes waar bestuurders, verenigingen en liefhebbers telkens weer voor komen te staan. Wel lossen of niet lossen? Wel trainen of toch maar een dag overslaan? En wanneer doe je het dan goed?

Eén ding is daarbij voor mij glashelder: je doet het nooit goed voor iedereen.

Wat voor de één onverantwoord lijkt, vindt de ander juist overdreven voorzichtig. Iedereen kijkt vanuit zijn eigen ervaringen, zijn eigen hok en zijn eigen overtuiging. En misschien is dat ook wel logisch.

Maar kunnen onze duiven nu echt niet tegen deze omstandigheden?

Persoonlijk denk ik dat ervaren oude duiven daar vaak veel beter mee om kunnen gaan dan wij soms denken. Het gaat namelijk niet alleen om zon en temperatuur. Gisterenmiddag lagen mijn oude duiven nog heerlijk in de ren, volop in de zon te bakken. Geen spoor van paniek of ongemak. Maar... die weten op dat moment ook feilloos waar de waterbak staat en hebben die altijd binnen vliegbereik.

Kijk alleen al naar afgelopen vrijdag. Die ochtend werden de duiven in Pau (ruim 1000km) gelost en vervolgens hebben ze de hele dag door Frankrijk gevlogen onder warme tot zeer warme omstandigheden. Toch waren de aankomsten prima te noemen en wat mij persoonlijk nog meer opviel: de volgende ochtend kwamen er alweer massaal vroege duiven naar huis.

Moet je eens bedenken wat dat eigenlijk betekent.

Na een zware dag vliegen in de hitte, met urenlange inspanning en blootstelling aan de zon, waren ze de volgende ochtend alweer vroeg onderweg naar huis. Dat zegt toch iets over het aanpassingsvermogen en de conditie van een postduif.
Wel heeft de verzorging onderweg naar en op de losplaats hier wel het verschil gemaakt, want die moet perfect zijn voordat je duiven vrijlaat als je weet dat het erg warm gaat zijn.

Kun je nagaan waar ze allemaal tegen kunnen.

Sterker nog, ik ben van mening dat de postduif één van de weinige vogelsoorten is die werkelijk geschikt is voor het afleggen van grote afstanden onder zeer uiteenlopende omstandigheden. Wind, regen, kou, warmte, kopwind of juist tropische temperaturen; ze krijgen er allemaal mee te maken.

Een huismus zie ik dat eerlijk gezegd niet doen.

Ik denk ook niet dat die het zou redden.

Dat neemt niet weg dat er verschillen zijn.

Bij jonge duiven ligt het verhaal misschien anders. Die zijn vaak nog drukker met stress, oriënteren en de weg vragen dan met iets anders. Alles is nieuw, alles kost energie en ervaring moeten ze nog opdoen. Als daar vervolgens ook nog drinkstress en hittestress bijkomen, dan kan dat voor sommigen wellicht net teveel van het goede zijn.

Vergelijk het maar eens met jonge wielrenners. Die stuur je tijdens hun opleiding ook niet meteen midden op een hete zomerdag de Mont Ventoux op. Eerst moeten ze leren koersen, ervaring opdoen, hun lichaam leren kennen en geleidelijk sterker worden. Pas daarna ga je de zwaarste uitdagingen opzoeken.

Misschien werkt het bij jonge duiven wel een beetje hetzelfde. Niet omdat ze fysiek zwak zijn, maar omdat ze onderweg nog met zoveel andere dingen bezig zijn. Nogmaals, dat is slechts een gedachte in mijn hoofd. Geen wetenschap, geen bewezen theorie en zeker niet door mij aangetoond. Maar wij mensen willen nu eenmaal overal een verklaring voor hebben.
Jonge duiven moeten overigens aan het einde van hun opleiding wel een paar keer grondig getest worden door langere afstand en dus meer uren vliegen!

En dan nog iets wat ik zaterdagochtend meemaakte.

Ik had slecht geslapen en ging er om half zeven even uit. Onze oude duiven stonden in "Wuustwezel", dus eerst maar even op de smartphone gekeken of er al signalen waren voor een lossing. Dat bleek nog even wachten.

"Ik kruip nog een uurtje terug mijn bed in," dacht ik.

Maar voordat ik dat deed, zette ik voor de zekerheid nog even de klep los. Mocht ik onverhoopt langer slapen, dan konden de duiven in ieder geval naar binnen. Ook zette ik nog snel een drinkbakje op de klep.

Terwijl ik terugliep langs het hok zag ik vanuit mijn ooghoek iets in onze niet-afgedekte regenton drijven.

Mijn eerste gedachte was: wat zielig, een dode houtduif.

Ik draaide me om om het dier eruit te halen, maar tot mijn schrik zag ik dat het geen houtduif was. Het was een blauwbonte jonge duif van onszelf. Ik zag nog net een klein beetje beweging van het kopje.

Mogelijk heeft ze vrijdagmiddag vanaf de dakgoot een sprong richting de ton gemaakt vanwege de dorst. Misschien heeft ze door alle stress de drinkbak, die altijd gevuld buiten staat, niet eens opgemerkt. Feit blijft dat ze in de nauwe ton terechtkwam en er niet meer uit kon.

En laat er die nacht en ochtend nu juist behoorlijk wat regen gevallen zijn...

De ton stroomde voller en het duifje was bijna verdronken.

Als je dan ziet hoeveel inspanning zo'n dier heeft gedaan om in leven te blijven, dan krijg je daar alleen maar respect voor. Alle slagpennen waren volledig doorweekt. Van veren was nauwelijks nog sprake; alles zat door het eindeloze slaan in het water strak tegen de pennen geplakt.

Omdat ze nog levensverschijnselen vertoonde heb ik haar direct afgedroogd en in een klein mandje op een verwarmingsplaatje gezet. Hopend dat ze verder zou opdrogen en haar onderkoelde lichaam weer op temperatuur zou komen.

Binnen vier uur was ze alweer goed bij de les en na een halve dag zat ze alweer op een meter hoogte. De veertjes zullen nog een paar keer een bad en een poetsbeurt nodig hebben voordat alles weer netjes in model zit, maar dat komt wel goed.

En dat duiven veel meer kunnen hebben dan wij soms denken, staat voor mij na dit voorval ook weer als een paal boven water.

Maar het zette mij ook aan het denken. Soms zoeken we grote verklaringen voor verliezen of problemen, terwijl een ongeluk in een klein hoekje zit. In dit geval zelfs letterlijk in een regenton.

Diezelfde ochtend heb ik dan ook direct de regenton afgedekt. Achteraf een eenvoudige maatregel die ik natuurlijk veel eerder had moeten nemen. Gelukkig liep dit verhaal goed af, maar het had net zo goed anders kunnen eindigen.

Ze gaan dus niet zomaar verloren of dood, en ze geven zich niet zomaar gewonnen.

En misschien is dat wel de mooiste les die dit kleine blauwbonte duifje mij deze week heeft geleerd.

Op zaterdag 6 juni 2026 werden om 07.10 uur de duiven gelost in Vierzon. Voor de deelnemers lag er een opdracht klaar van ongeveer 594 kilometer naar het thuishok. Zoals altijd gold daarbij één simpele regel: zo snel mogelijk naar huis.

Deze week richten we de schijnwerpers op een winnaar die we niet wekelijks bovenaan de uitslag tegenkomen. Niet omdat de kwaliteit ontbreekt, maar omdat zijn hart normaal gesproken vooral bij de marathonvluchten ligt. Door omstandigheden die anders liepen dan vooraf gepland, besloot hij dit seizoen ook zijn kansen op de dagfond te wagen. En hoe.

We hebben het over de combinatie vader en zoon Liefting.

Hoewel zoon momenteel wat minder actief lijkt binnen de duivensport, liet vader Evert Jan zien dat hij nog altijd weet hoe je een topduif voorbereidt op een belangrijke opdracht.

Veel liefhebbers kennen Evert Jan niet alleen van de duiven, maar ook van zijn dagelijkse werkzaamheden. Als vakman maakt en monteert hij maatwerk kasten en keukens. Een echte timmerman die graag kwaliteit aflevert. Zijn bedrijfsnaam zegt het eigenlijk al: Uniek In. En juist dat unieke wist hij op Vierzon ook met zijn duiven te laten zien.

Op een bescheiden zolderhok boven de schuur speelt Evert Jan uitsluitend met duivinnen. Dat is volgens hem de manier waarop hij het beste uit zijn duiven weet te halen. Geen groot hok, geen ingewikkelde constructies, maar gewoon een systeem waar hij vertrouwen in heeft.

Zijn eerst aankomende duif won niet alleen de 1e prijs in onze vereniging, maar behaalde daarnaast ook prachtige klasseringen op de hogere niveaus:

• 3e prijs Kring Zuid 2 tegen 384 duiven
• 15e prijs Regio tegen 798 duiven
• 24e prijs West tegen 1503 duiven

En dan bewaren we natuurlijk het mooiste voor het laatst.

De winnende duif behaalde tevens een schitterende 38e NPO in Afdeling Oost tegen maar liefst 5387 duiven. Een prestatie waar iedere liefhebber trots op mag zijn.

Evert Jan, van harte gefeliciteerd met deze prachtige overwinning en bedankt voor de fraaie foto die je met ons wilde delen. Wie weet volgen er dit seizoen nog meer van die "unieke" momenten.

De afgelopen twee weken stonden er weer vijf mooie wedvluchten op het programma. Het betrof een gevarieerd programma met één dagfondvlucht, twee marathonvluchten en twee snelheidsvluchten. Zoals vaker zien we enkele bekende namen terug aan de kop van de uitslag, maar dat maakt hun prestaties zeker niet minder indrukwekkend. Integendeel.

Vanwege tijdgebrek houden we het deze keer iets compacter, al krijgen bijzondere prestaties natuurlijk gewoon de aandacht die ze verdienen.

Perigueux: Ben van Holland en Zn slaan toe

Op vrijdagmiddag 5 juni werden de duiven om 14.00 uur gelost in Perigueux. Voor de deelnemers betekende dat een stevige opdracht van ongeveer 845 kilometer richting het thuishok.

De overwinning in onze vereniging ging naar Ben van Holland en Zn. Daarbij moeten we ook zoon Ronald noemen, die momenteel weer volop fanatiek met de duivensport bezig is. Hij speelt op naam van zijn vrouw Tanja en laat zien dat de oude liefde voor de sport nooit verdwenen is.

Hun prestatie bleef niet beperkt tot de clubuitslag. In Kring Zuid 2 pakten zij de 3e en 4e prijs tegen 134 duiven, in de Regio werden dat de 8e en 9e prijs tegen 323 duiven en in West de 16e en 17e prijs tegen 814 duiven. Als fraaie afsluiter behaalde hun eerste duif ook nog eens de 63e NPO in Afdeling Oost tegen 3189 duiven.

Een uitslag waar je gerust mee thuis mag komen.

Duffel: Snelheidsgeweld met rugwind

Op zaterdagochtend 6 juni stond Duffel op het programma. Slechts 133 kilometer, maar met een stevige wind in de rug konden de duiven er een echte sprint van maken. Om 07.15 uur gingen de kleppen open en de snelheid zat er direct goed in.

De snelste van allemaal kwam uit het hok van Henry van den Brink. Zijn winnaar pakte niet alleen de eerste prijs in de club, maar vloog zich ook naar een keurige 17e plaats in Kring Zuid 2 tegen 934 duiven.

Kort, krachtig en vooral razendsnel.

De Koninginnevlucht: St. Vincent de Tyrosse

Een week later, op vrijdag 12 juni, volgde één van de meest aansprekende vluchten van het seizoen: St. Vincent de Tyrosse, beter bekend als de Koninginnevlucht.

Om 11.00 uur werden de duiven gelost voor een monsterafstand van maar liefst 1065 kilometer. (Uw reporter vindt dat overigens gewoon een ochtendlossing) Voor de meeste duiven betekende dit een overnachting onderweg. Waar precies weten we niet, maar misschien ergens bij Hotel California... such a lovely place, want daar is plenty of room.

Binnen onze vereniging was er slechts één deelnemer: Ben van Holland en Zn. Dat maakte de opdracht niet minder zwaar. Hun eerst aankomende duif bezorgde hen opnieuw de overwinning in de club en behaalde daarnaast een prachtige 3e prijs in Kring Zuid 2 tegen 79 duiven.

Een mooie bekroning van een speciale marathonvlucht.

Morlincourt: Henry en zijn bijzondere reeks tienen

We sluiten af met de vlucht vanuit Morlincourt (Noyon) op zaterdag 13 juni. Om 10.45 uur werden de duiven gelost voor een parcours van ongeveer 330 kilometer naar huis.

De snelste duif bleek opnieuw afkomstig van Henry van den Brink, die daarmee ook zijn tweede cluboverwinning in dit verslag behaalt.

Wat deze uitslag extra bijzonder maakt, is de opvallende reeks klasseringen die Henry bijeen vloog. Zijn winnaar behaalde namelijk:

• 10e prijs Kring Zuid 2 tegen 1014 duiven
• 10e prijs Regio tegen 1712 duiven
• 10e prijs West tegen 3638 duiven

Drie keer een tiende plaats op drie verschillende niveaus. Dat zie je ook niet iedere week.

Tot slot

Terugkijkend op deze vier vluchten (verslag 5 volgt apart) zien we twee namen die de boventoon voerden.
Ben van Holland en Zn waren succesvol op de zware fond- en marathonvluchten, terwijl Henry van den Brink zijn snelheid en regelmaat demonstreerde op de kortere afstanden.

Gefeliciteerd aan alle prijswinnaars en op naar de volgende uitdagingen. Het seizoen is nog lang niet voorbij en de duiven laten zien dat er nog genoeg moois in het vat zit.

Op zaterdag 30 mei stond de vlucht vanuit Châlons-en-Champagne op het programma, een concours over een afstand van 354 kilometer. Deze lossingsplaats lag een stuk oostelijker dan de week ervoor.

Na de problemen van het voorgaande weekend werd er begrijpelijkerwijs extra voorzichtig gehandeld. Er werd dan ook lang gewacht voordat de duiven gelost konden worden. Uiteindelijk klonk om 11.45 uur het vertreksignaal en konden de duiven aan hun terugreis beginnen.

Maar wat er vervolgens gebeurde, heb ik zelf nog nooit meegemaakt in twee opeenvolgende weken. Opnieuw verliep de vlucht moeizaam en hadden de duiven veel moeite om hun weg naar huis te vinden. In onze vereniging stond het concours bijna drie uur open, terwijl er slechts 67 duiven waren ingekorfd.

Je gaat je dan toch afvragen of er momenteel iets aan de hand is in de atmosfeer. Hopelijk is de spanning er inmiddels een beetje vanaf en hebben de regenbuien van de afgelopen dagen voor verbetering gezorgd. Eén ding staat vast: we zijn in korte tijd van temperaturen rond de 12 tot 15 graden naar ruim 30 graden gegaan en weer terug. Een enorme omslag binnen één a twee weken. Mogelijk heeft die snelle temperatuurstijging invloed gehad op de omstandigheden waar onze duiven mee te maken kregen.

Gelukkig was er ook deze week weer een mooie winnaar. Chris van Ginkel schreef de overwinning op zijn naam en deed dat op indrukwekkende wijze. Hij behaalde namelijk een 100% score door zijn beide ingezette duiven in de prijzen te klokken. Zijn eerst geklokte duif was bovendien goed voor de 8e prijs in Kring Zuid 2 tegen 655 duiven.

Op het moment van schrijven zijn de duiven voor de dagfondvlucht vanuit Vierzon alweer onderweg. We hopen dat zowel liefhebbers als duiven dit weekend weer kunnen genieten van normale omstandigheden en écht duivenweer.

Fingers crossed dus, en tot de volgende keer!

De afgelopen twee weken hebben we wat minder tijd gehad om hier verslag te doen, maar hierbij alsnog een terugblik op wat zich in die periode heeft afgespeeld.

Op zaterdag 23 mei stonden er twee vluchten op het programma: Châteaudun en Cambrai. Beide concoursen werden al vroeg gelost, om 07.00 uur. Op dat moment leek dat een uitstekende beslissing. Het weer zag er prachtig uit en de omstandigheden oogden veelbelovend.

Helaas verliepen beide vluchten allesbehalve gemakkelijk. Dit beeld was overigens niet uniek voor onze vereniging; in heel duivensportland hadden de duiven het zwaar. Overal stonden de concoursen uitzonderlijk lang open en hadden de duiven veel moeite om zich te oriënteren en hun hok terug te vinden.

Wat hiervan precies de oorzaak is geweest, blijft voor ons een raadsel. Persoonlijk heb ik het vermoeden dat er in de atmosfeer iets niet helemaal in orde was. Dat heeft naar mijn mening weinig met klimaatverandering te maken, maar misschien speelde een fenomeen als El Niño een rol. Wie het weet, mag het ons gerust komen uitleggen.

Feit is dat in onze vereniging beide wedvluchten ruim vijf uur open stonden voordat de laatste prijsduiven waren geklokt.

Châteaudun (538 km)

De overwinning op Châteaudun ging naar Kees Janssen. Met deze prestatie behaalde hij bovendien de 34e prijs in Kring Zuid 2 tegen een deelname van 750 duiven.

Cambrai (269 km)

Op Cambrai was Henry van den Brink de grote uitblinker. Hij wist zowel de 1e als de 2e plaats voor zich op te eisen. Daarnaast behaalde hij een prachtige 3e prijs in Kring Zuid 2 tegen maar liefst 1.506 duiven.

Ondanks de lastige omstandigheden mogen de winnaars trots zijn op deze knappe prestaties. Gefeliciteerd Kees en Henry!

Afgelopen zaterdag 16 mei werden 280 duiven van Ons Genoegen gelost in Morlincourt (FR). Om kwart over negen gingen de deuren open voor een vlucht van zo’n 330 kilometer. Onderweg kregen de duiven het allesbehalve cadeau, want het weer was bijzonder wisselvallig met onderweg stevige buien en lastige omstandigheden. Dat was uiteindelijk ook goed terug te zien in het verloop van de vlucht.

Opvallend was dat vooral de fondmannen op dit soort weer geweldig draaiden. Blijkbaar zijn die duiven toch nét wat meer gewend aan zware omstandigheden dan de echte snelheidsduiven… al vraag ik me nog steeds af of dat daadwerkelijk de enige reden is.

Voor Kees Janssen en zijn duiven maakte het in ieder geval allemaal niets uit. Regen, wind of zware luchten: ze lijken overal doorheen te vliegen. Kees wist opnieuw de twee snelste duiven van onze vereniging te klokken en dat is zonder twijfel een knappe prestatie. Het zou mij dan ook niets verbazen als de dagfondvluchten dit seizoen ook uitstekend gaan uitpakken voor hem, want de vorm lijkt momenteel meer dan aanwezig.

Ook in Kring 2 lieten de duiven van Kees zich van voren zien met een 6e en 9e plaats tegen 2075 duiven. De vraag is nu natuurlijk: Hebben de concurrenten deze week extra gepoetst, getraind en gelapt om een beetje in de buurt te kunnen komen?

In ieder geval wens ik iedereen weer veel succes op de dagfond en natuurlijk ook op Cambrai, de geplande vitessevlucht van aankomend weekend.

Als afsluiter van deze week wil ik graag nog twee nieuwe leden kort voorstellen en van harte welkom heten binnen onze vereniging: de combinatie Gerrit en Jaco van Nieuwamerongen. Velen van u zullen deze combinatie al kennen. Zij hebben zich al jarenlang gespecialiseerd in de marathonvluchten en behalen daar met grote regelmaat mooie resultaten mee. De kans is dan ook behoorlijk groot dat ik later dit seizoen nog iets over hen mag schrijven op deze website.

Vorige week vroeg ik of iemand de handschoen ging oppakken. Nou, dat antwoord kwam zaterdag 9 mei al vliegensvlug vanuit het Franse Morlincourt.

Om 08:50 uur werden daar de duiven gelost voor een vlucht van ongeveer 330 kilometer en onze club stuurde in totaal 320 duiven mee richting Frankrijk. Onder prima omstandigheden werd het uiteindelijk een mooie vlucht, wel voor sommigen een divers verloop aangezien de duiven niet allemaal even vlot thuis kwamen en ondergetekende miste er zaterdagavond ook nog 4 van de 15 maar die waren zondagochtend allen om 11 uur weer present.

Chris van Ginkel won eerder dit seizoen al een vlucht, maar liet zaterdag zien dat het allesbehalve toeval was. Sterker nog, het lijkt erop dat zijn duiven momenteel gewoon stevig in vorm zijn.

Chris in niet de man die urenlang rustig kan stilzitten…..
Met een jong gezin thuis zal hij samen met zijn vrouw ongetwijfeld druk bezig zijn om iedere dag de eindjes aan elkaar te knopen. Daarnaast runt hij ook nog eens een elektrotechniekbedrijf, waar dagelijks touwtjes aan elkaar geknoopt worden om de spanning erin te houden. Toch weet hij ondertussen ook zijn duiven uitstekend aan de praat te houden.

Dat resulteerde zaterdag in de 1e prijs van de club. In KringZuid 2 was dat goed voor een prachtige 5e plaats tegen maar liefst 2070 duiven en ook in WestZuid stond Chris er uitstekend op met een keurige 13e prijs tegen 3939 duiven. Dat zijn prestaties waar je serieus rekening mee moet houden.

De vraag is nu natuurlijk: wat gaan we de komende weken nog meer zien van Chris? Gaan de concurrenten nog weerstand bieden — om maar even in de elektrotermen te blijven — of schakelt hij voorlopig gewoon lekker door? Houd hem in de gaten, want hij staat momenteel bovenaan het kampioenschap vitesse in Kring2!

Succes allemaal met de voorbereiding op de tweede midfondvlucht vanuit Morlincourt. Voor velen zal dat ongetwijfeld ook weer een belangrijke stap richting het dagfondseizoen worden.

Uw reporter had even een weekje vrij, dus ook geen bericht op de site… maar geen zorgen, we maken dat nu ruimschoots goed met het nieuws en de prestaties van de afgelopen twee weken.

Twee zaterdagen – 25 april en 2 mei – staan nog open. En geloof me: dit wil je even rustig lezen…

Op zaterdag 25 april werden onze duiven gelost in Bierges op 160 km. Wat begon als een mooie vlucht, eindigde in een waar spektakelstuk. Kees Janssen pakte in de club al direct de 1e en 2e prijs, maar daar bleef het niet bij. De tovenaar uit het binnenveld liet pas echt zien wat hij in huis heeft: zijn eerste twee duiven goed voor de 3e en 4e prijs in Vlieggebied West afdeling Oost tegen maar liefst 12.206 duiven. Alsof dat nog niet genoeg was, klokte hij er ook nog eens 7 bij de eerste 100. Een uitslag waar je u tegen zegt – en zonder twijfel tot nu toe dé prestatie van 2026 binnen onze club. De lat? Die ligt inmiddels niet hoog meer… die hangt ergens in de wolken.

En dan zaterdag 2 mei. Een stapje verder naar 225 km, iets meer spanning, en opnieuw ogen gericht op de lucht. In Quiévrain werd er wat later gelost door de omstandigheden, maar toen ze eenmaal gingen, was het weer raak. En hoe. Opnieuw is het Kees Janssen die de klok slaat. Winst in de club én met zijn eerste duif de 13e prijs in Kring Zuid 2 tegen 2.511 duiven. Twee weken, twee keer raak. Dubbelslag. Two in a row.

Je kunt er niet omheen: Kees was de afgelopen weken heer en meester in onze club. De vraag is alleen… laten we dat zo, of gaat iemand de handschoen oppakken?

Niet vergeten: aankomend weekend staat Morlincourt op het programma, 330 km. Donderdagavond inkorven dus, twee nachten mand – een serieuze test en meteen een mooie aanzet richting de dagfond. Jammer genoeg gaan ze niet als gehele afdeling los, maar dat maakt het er zeker niet minder interessant op.

Beste duivenliefhebbers,

Ik wil jullie dringend ergens voor waarschuwen. Er spelen momenteel ontwikkelingen rondom aangescherpte regels voor dierentransport. Op zichzelf lijkt dat misschien iets wat buiten onze sport staat, maar vergis je niet: als we niet opletten, kan dit ook onze duivensport gaan raken.

En precies daar wringt het.

Binnen onze sport doen we er alles aan om het vervoer van onze duiven zo goed mogelijk te organiseren. Met zorg, met aandacht en met voorzieningen die in veel andere vormen van dierentransport simpelweg niet aanwezig zijn. Denk alleen al aan de drinkvoorzieningen en de ventilatiesystemen waar continu in wordt geïnvesteerd en over wordt nagedacht. Dat niveau willen we behouden.

Wat we níet moeten willen, is dat ons vervoer op één hoop wordt gegooid met andere vormen van dierentransport, waar heel andere belangen en omstandigheden spelen. Dat zou de plank volledig misslaan. Maar dat onderscheid blijft alleen bestaan als we zelf ook laten zien dat we onze zaken serieus en goed op orde hebben — en dat we daar verantwoordelijk mee omgaan.

En daar gaat het soms mis.

We kennen allemaal de situaties. Een vlucht verloopt anders dan gehoopt. Er wordt gelost terwijl sommigen daar vraagtekens bij zetten. Of er wordt juist niet gelost en anderen hadden dat wel verwacht. Op dat soort momenten lopen de emoties logischerwijs op. Dat hoort bij de passie voor de sport.

Maar wat we vervolgens doen, is bepalend.

Op sociale media wordt die eerste emotie vaak direct gedeeld. Ongefilterd, zichtbaar voor iedereen en blijvend vindbaar. Discussies die eigenlijk binnen de sport thuishoren, liggen ineens op straat. En niet alleen voor liefhebbers onderling, maar ook voor buitenstaanders: media, politiek en overheid.

En die kijken mee — zeker in een tijd waarin regels rondom dierenwelzijn en transport onder een vergrootglas liggen.

Over dit onderwerp is onlangs ook geschreven door een oud-secretaris in zijn mijmeringen. Voor wie het nog niet gelezen heeft: het is absoluut de moeite waard. Het geeft een helder beeld van waar we staan en waar de aandachtspunten liggen, en sluit naadloos aan bij de actualiteit.
(Lees de mijmering hier)

Het punt is niet dat er geen kritiek mag zijn. Integendeel. We moeten scherp blijven en dingen benoemen. Maar de manier waarop maakt het verschil. Emotionele uitingen op het verkeerde moment en op de verkeerde plek zorgen zelden voor verbetering. Ze trekken vooral aandacht — en niet de soort aandacht die we willen.

En ja, ook ik heb er weleens een mening over. Dat geldt voor ons allemaal. Maar laten we de druk eraf halen. Niet alles hoeft meteen online, voor iedereen en voor altijd. Wat vandaag in emotie wordt geschreven, kan morgen tegen je werken — of tegen de sport als geheel.

Laten we het vooral achteraf goed evalueren, met de juiste mensen aan tafel. En ja, daar mag best stevig gesproken worden. Drammen en zeuren hoort er soms bij. Maar doe dat waar het thuishoort: binnen de muren van het clubgebouw, in vertrouwen, met het gezamenlijke doel om het beter te doen.

Want uiteindelijk hebben we allemaal hetzelfde belang: een sport die goed georganiseerd is, serieus genomen wordt en toekomstbestendig blijft — juist ook als het gaat om hoe wij met onze duiven omgaan, ook tijdens het vervoer.

Dus denk na voordat je iets deelt. Niet alleen vanuit gevoel, maar ook met het grotere geheel in gedachten.

Laten we zorgen dat het verschil zichtbaar blijft.

Sportgroet,
G.J.

Afgelopen zaterdag 18 april was het eindelijk zover: de eerste échte wedstrijd van het seizoen. Om 07:50 uur werden maar liefst 412 duiven gelost in het Belgische Duffel, met een gemiddelde afstand van circa 135 kilometer richting Ede. Duffel is een plaats in de provincie Antwerpen die zijn naam gaf aan de bekende duffelcoat — een stevige wollen jas, gemaakt van stof die oorspronkelijk uit deze streek kwam.

Op het eerste gezicht leken de omstandigheden gunstig. Er stond echter een stevige zuidwestenwind, vooral aanwezig in de hogere luchtlagen. Uw reporter werd enigszins verrast toen de duiven zich al meldden terwijl hij net klaar was met grasmaaien en een duif van grote hoogte naar beneden zag duiken. Op grondniveau was op dat moment nog weinig van die harde wind merkbaar.
Het lijkt erop dat de duiven daar optimaal gebruik van hebben gemaakt, want de eerste aankomsten werden gekenmerkt door hoge snelheden — de snelste duiven haalden ongeveer 1600 meter per minuut, wat neerkomt op zo’n 96 kilometer per uur. Tegelijkertijd duurde het, zeker voor deze relatief korte afstand, behoorlijk lang voordat alle duiven weer thuis waren.

Een mogelijke verklaring is dat door de krachtige wind een groot aantal duiven te ver is doorgeschoten. Vervolgens moesten zij weer terug tegen de wind in, wat extra tijd en inspanning heeft gekost.

De uitslag kende een duidelijke uitblinker: zowel de eerste als de tweede prijs gingen naar Chris van Ginkel. Zijn duiven lijken uitstekend in orde — zou er al sprake zijn van vroege vorm op de kolonie? De komende weken zullen het uitwijzen. In West Kring 2 wisten deze twee duiven bovendien een 8e en 9e plaats te behalen tegen maar liefst 2510 duiven.

Volgende week staat de vlucht vanuit Bierges op het programma. En wie weet… draait de wind dan naar de kop en krijgen we een heel ander koersverloop.

We kijken ernaar uit!

Afgelopen zaterdag zijn we weer van start gegaan met het nieuwe seizoen. De eerste trainingsvlucht stond op het programma. Een belangrijk moment om alles weer scherp te krijgen: de constateersystemen, de inkorfploeg, het ophaalschema én natuurlijk de vraag of de duiven hun weg naar huis weer vlot weten te vinden.

Om 09:15 uur werden de duiven gelost in Reusel, op een afstand van ongeveer 86 kilometer van Ede. Met een redelijke zuidoostenwind bleek al snel dat het geen vlucht zou worden waarbij de duiven massaal tegelijk arriveerden. Er zaten zeker mooie, vroege duiven tussen, maar het was duidelijk merkbaar dat dit de eerste vlucht van het seizoen was en dat de oostelijke component in de wind het extra uitdagend maakte.

Bij mij zijn er op maandagochtend nog vier duiven onderweg. Het gaat om onervaren dieren, dus dat maakt het extra spannend. Het blijft altijd afwachten of ze nog thuiskomen. Het zijn late jongen die de hele winter buiten hebben gezeten en regelmatig zijn afgericht. Toch zie je elk jaar weer dat er uiteindelijk maar een klein deel overblijft.

Dit onderstreept opnieuw hoe belangrijk het is om te investeren in een goed en uitgebreid opleidingsprogramma. Jonge duiven moeten in hun geboortejaar voldoende kansen krijgen om ervaring op te doen en de nodige kilometers te maken. Alleen zo leg je een stevige basis voor de toekomst.

De snelste duif binnen de club behaalde een snelheid van 1480 meter per minuut. Deze prestatie kwam op naam van de duivin 436 van G. de Jager.

Allemaal veel succes volgende week wanneer de punten gaan tellen voor de kampioenschappen en we Duffel (133 km) op het programma hebben. We kijken uit naar een mooie en eerlijke vlucht!

Al van kleins af aan wilde Annelie met pa het duivenhok in, want die duifjes waren zo lief. “Niet te hard knijpen hè!”, stond Brinkvader er dan ook regelmatig bij.

Een paar jaar later werd dochter Annelie, in de zomer regelmatig ingezet als hok- en vluchtverzorger tijdens de vakantie van vader Theo. Inkorven en opwachten hoorden daar natuurlijk bij, maar ook de gezelligheid van de liefhebbers op de club speelde een rol.

Van vaccineren en pillen opsteken tot het druppelen van de ogen, elixer door het water en het gepast voeren zodat ze er strak bij zitten voor de vlucht — het duivenvirus werd al snel overgebracht.

In combinatie met het feit dat ze weer dicht bij huis in het buitengebied woont, gaf dat uiteindelijk het laatste zetje.
Ze wilde er het fijne van weten en begint dit jaar voor het eerst in de Ladies League met een aantal jonge duiven.

Een hobby waar je een hoop tijd in kwijt kunt, met de spanning voor het seizoen en de hoop om een goede duif te kweken.

En geen paniek op de club: er is een doktersassistente in de zaal!

Annelie, veel succes komend seizoen!

Binnen onze vereniging mogen we een nieuw gezicht verwelkomen: Herbert Flier (21). Voor sommigen is hij overigens geen compleet onbekende. Herbert is namelijk een aantal jaren geleden ook al eens lid geweest van onze vereniging. Na een periode waarin hij zich meer richtte op het houden van sierduiven, heeft het postduivenvirus hem opnieuw te pakken gekregen.

Herbert is een grote, sympathieke jongen met twee rechterhanden. In het dagelijks leven werkt hij namelijk als zelfstandig stratenmaker. Of het nu gaat om stenen recht leggen, schuin leggen of een straat of oprit netjes plaveien, Herbert draait er zijn hand niet voor om.

Ook thuis heeft hij de zaken al goed voor elkaar. Herbert heeft namelijk al een nieuw hokje gebouwd en is van plan om dit seizoen te gaan starten met jonge duiven. Vanuit de vereniging en uit de buurt hebben verschillende liefhebbers hem inmiddels geholpen met een aantal duiven, zodat hij een mooie start kan maken.

Zo mocht Herbert onlangs ook een mooi jong ophalen bij onze voorzitter. Op de foto ziet u het duifje, terwijl Herbert er trots naar staat te kijken. En dat is ook niet zomaar een jong: het komt namelijk uit de lijn van het “Grijze Gevaar”.

Dat belooft dus wat voor de toekomst! Wij denken dat we deze duif alvast een passende naam kunnen geven… “Grizzle Special” klinkt toch niet verkeerd.

Herbert, nogmaals van harte welkom (terug) bij de vereniging. We wensen je veel plezier, mooie vluchten en natuurlijk veel succes met de jonge garde!

Het seizoen klopt op de deur. De dagen lengen, in de hokken groeit de spanning en in onze hoofden zijn we al lang vertrokken. 4 april staat omcirkeld in menig agenda. Maar wie straks zonder zorgen aan die eerste trainingsvlucht wil beginnen, zorgt er maar beter voor dat zijn zaken nú op orde zijn.

We praten graag over vorm, trainingsschema’s en ambitie. Over vroege ochtenden en duiven die snijden door de lucht. Maar er is ook een minder romantische kant van het seizoen. Administratie, entingen, lijsten, klokken en chipringen. Niet het mooiste deel van de sport, wel een bepalend deel.

Zijn alle vliegduiven correct en tijdig geënt? Is de juiste, geregistreerde entstof gebruikt? Staat alles netjes op de entlijst en heb je het ondertekende exemplaar van de dierenarts in handen? Via "Mijn Duivensportbond" kun je je duiven selecteren en je entlijst digitaal aanmaken en uploaden. Werk je met Compustam, dan kan het ook daar. Maak er gebruik van. Het bespaart tijd aan de inkorftafel en voorkomt discussies wanneer we ons met heel andere dingen willen bezighouden.

Weet je niet precies hoe het digitaal moet? Vraag een clubgenoot om hulp. Beter dat dan last-minute stress. En lever je lijst op tijd in bij de club. Niet “morgen”, niet “volgende week”, gewoon ruim vóór de deadline.

Hetzelfde verhaal voor klok en chipringen. Moeten er nog duiven toegevoegd of verwijderd worden? Chipringen gekoppeld? Aanpassingen gedaan aan de klok? Regel het tijdig. Voor PASbox-gebruikers: zet zelf al je duiven correct in de klok en vink aan welke geënt zijn of waar een chipring gekoppeld moet worden. De mensen die deze administratie verwerken willen – en verdienen – de tijd om alles rustig en correct in orde te brengen. Hoe later de aanvraag, hoe groter de kans op fouten. En niemand zit te wachten op technische problemen bij de eerste trainingsvlucht.

Want 4 april moet een test zijn. Even proefdraaien met de inkorving. Controleren of alle klokken correct registreren. Nakijken of de chipringen netjes worden ingelezen. Dat lukt alleen als de voorbereiding klopt.

En toch hangt er nog een andere vraag boven de hokken: gaan we echt starten op 4 april, of worden onze plannen opnieuw doorkruist door maatregelen rond vogelgriep?

De voorbije jaren hebben we ervaren hoe broos onze planning kan zijn. Uitgestelde starts, onderbrekingen, onduidelijkheid tot op het laatste moment. Zodra er uitbraken zijn bij pluimvee of wilde vogels, vallen ook onze duiven onder algemene maatregelen. Dat zorgt voor onzekerheid, en die onzekerheid knaagt.

Niemand pleit voor roekeloosheid. Diergezondheid staat voorop. Maar het is niet onlogisch dat liefhebbers zich vragen stellen. Ligt er een duidelijk noodscenario klaar? Wordt het programma verschoven, ingekort, regionaal opgesplitst? Zelfs slecht nieuws is beter dan wekenlange twijfel. Onze sport is gebouwd op planning, discipline en structuur. Dan mag je verwachten dat er bij overmacht een doordacht alternatief klaarligt.

Wat doen we intussen? We bereiden ons voor alsof het seizoen gewoon start. Er wordt getraind, geobserveerd en bijgestuurd. Het schema ligt klaar, de ambitie ook. Want wie vandaag zijn plan loslaat uit angst voor wat mogelijk komt, staat bij de start al 1-0 achter.

Misschien maken we ons zorgen om niets en slaan onze kampioenen op 4 april gewoon hun vleugels uit en begint het seizoen zoals het hoort: met kloppende harten, open kleppen en ogen gericht op de lucht.

Het seizoen moet nog beginnen, en toch leeft het al volop. In de hokken. In de gesprekken. In onze gedachten.

Let op uw saeck — en uw duiven doen de rest.

Duivenmelkers;

Je ziet het woord wel eens in de krant, zeker als er weer eens een duif voor een astronomisch bedrag verkocht is. Ik wist toen al precies waar dat naartoe ging, standaard kreeg ik dan in de klas (scheikunde docent) de vraag: “Meneer heeft u als duivenmelker ook zulke dure wedstrijdduiven?”.

U begrijpt dat ik moest toegeven dat dit in de verste verte niet het geval is.

In de club kom ik met mijn witte postduiven nog niet eens in de buurt van de gevestigde orde. Een gigantisch probleem waar iedere starter (jong of oud) in de eerste lange jaren in de duivensport sowieso tegen aan zal lopen.

Ook het ontbreken van een schoolvakantie vriendelijk wedstrijdschema breekt voor een jong en dynamisch gezin met duiven en kinderen enorm op. De oude garde vindt het wel best zo.

Postduivensport een toekomst bestendige sport?
Ik zie het zeer somber in.

Ik? Ik geef gewoon toe aan mijn duiven-verslaving en ben misschien wel een apart vruchtje, dat je zoveel plezier aan die “sierduiven van jouw” kan beleven, zoals ik regelmatig wordt weggezet.

Maar ik blijf het proberen en pas op, er komt een dag!

Het probleem is waarschijnlijk, om met een van Neerlands topspelers te spreken – Willem de Bruijn uit Reeuwijk –: “Steven, er bestaat geen aparte competitie met witte duiven.” Bovendien speelt op mijn niveau mee dat je goede duiven moet krijgen; die zijn niet te koop.

Maar duivenmelker, wat een raar woord eigenlijk, het is een woord dat proeft als klonterige pap.
Wat er het meest aan opvalt, is de combinatie van duiven en melken. Zover ik me herinner, heb ik bij duiven nooit uiers gezien. Het lijkt dus moeilijk om die diertjes te melken.

Kijk, een koeienmelker prikkelt de fantasie minder dan een duivenmelker. Je trekt bij die koe aan een paar spenen en verse melk is het gevolg.
Geiten en schapen kunnen ook gemolken worden, ten behoeve van bijvoorbeeld kaas. Maar pas op , een “geitenmelker” en een “schapenmelker” hebben nog een tweede betekenis: er wordt een nachtzwaluw mee aangeduid. Enfin, u begrijpt waarvan deze vogel in het volksgeloof wordt verdacht.

Het woord “melken” in combinatie met de duiven heeft eeuwenlang een negatieve betekenis gehad, al sinds de 16e eeuw. “Melken” stond voor “bedrieglijk ontfutselen”.

In de duivenwereld gebeurde dat door de vriendjes en vriendinnetjes die de eigen duiven wel eens meebrachten naar het hok, niet terug te geven aan de rechtmatige eigenaar.

Een duivenmelker was dus gewoon een duivendief, impliciet ook een duitendief.

Later ging de term “duivenmelker” over op handelaars in duiven, weer later op mensen die hun duiven laten meedoen aan wedstrijden. De deugnieterij verdween dus gaandeweg uit de betekenis.

Toch klinkt de ongunstige gevoelslading nog altijd door in het woord” huisjesmelker”, iemand die slechte woningen tegen hoge prijzen verhuurt.

“Gemelk” heeft dus niet zo’n positieve klank. Maar toch kreeg de duivenmelker allengs een beter imago, zagen we zojuist. Het woord ging van de oneerlijke duivenjatters over op eerbare duivenhouders.

De betekenisverandering kennen we ook van andere woorden. Zo was een “kanjer” vroeger in het Frans een luiwammes, een “guit” was vroeger een deugniet en de hoge militaire rang “maarschalk” stond aanvankelijk voor een van de laagste functies, namelijk de paardenknecht.

We kunnen dat proces ook van dichtbij bekijken. Veel woorden veranderen immers ook in onze tijd van betekenis.

Een “collaborateur” was vroeger gewoon een medewerker. U weet wat we er sinds de WO2 mee bedoelen.

“Deerne” was aanvankelijk gewoon een meisje of een dienstmeisje. Nu is het laaghangend fruit, dat zich op straat verkoopt.

Gelukkig wordt het woord “melken” ook vaak met een bewonderde ondertoon gebruikt, zeker als in het nieuws weer eens een duivenmelker een paar ton rijker is aan de verkoop van zijn duiven.

En ik? Ik kijk naar mijn prachtig lichtgekleurde duiven in de lucht boven de Veluwe en verhuur deze soms via www.bruidsduif.nl

U allen veel duiven (melken) plezier toegewenst van Steven Knobbout uit Ede.

Op zaterdag 31 januari vond in ons clubgebouw de jaarlijkse kampioenenhuldiging plaats. Met een uitgebreid warm en koud buffet, voldoende drankjes en een gezellige, volle zaal was het alles wat zo’n avond moet zijn. De sfeer was uitstekend en onze kampioenen stonden volop in het zonnetje.

Alle kampioenen werden benoemd en gehuldigd, met speciale aandacht voor onze keizerkampioen over alle vluchten: Kees Janssen. Als blijk van waardering voor deze prachtige prestatie ontving hij, naast het welverdiende applaus, ook een fraai bloemstuk. Een kampioenschap waar we als vereniging met recht trots op zijn.

Meer dan alleen prestaties

Onze kampioenenhuldiging draait niet alleen om uitslagen, maar ook om het verenigingsgevoel. Ook dit keer stonden we stil bij mensen die al jarenlang een waardevolle bijdrage leveren. Zo werden onze buurtjes weer uitgenodigd en bedankt voor hun trouwe inzet bij het aan de weg zetten en terugplaatsen van de afvalcontainer. Waar dit vroeger door de buurman werd gedaan, is het de laatste jaren vooral de buurvrouw die deze taak met veel toewijding op zich neemt. Zij werd hiervoor extra verrast met bloemen.

De jeugd is aan zet

Een bijzonder moment was de aandacht voor onze jeugdkampioenen van 2025: Iris van Omme en Lukas de Jager. De jeugd verdient binnen onze vereniging een prominente plek — zij vormen immers de toekomst en zullen het stokje straks hopelijk overnemen. Daarom dit keer een mooie foto van ons oudste lid, samen met de twee jeugdkampioenen en de overige jeugd die we met regelmaat op onze club zien verschijnen. Wie weet lopen daar al een paar toekomstige duivenmelkertjes rond.

Een zoete afsluiter

Tot slot werd uw reporter nog aangenaam verrast met een heerlijke slagroomtaart, als dank voor het werk aan deze website en – naar verluidt – de leuke stukjes die hier regelmatig verschijnen.

Een avond om met plezier op terug te kijken: gezellig, sportief en typisch onze vereniging.

Ik stoor me er al langere tijd aan. En die vraag blijft maar hangen in mijn hoofd: waar is de aandacht voor de jeugd in de duivensport? Wie neemt verantwoordelijkheid om jonge liefhebbers niet alleen binnen te halen, maar ze ook vast te houden, zichtbaar te maken en trots te laten voelen dat ze erbij horen?

Neem het jaarboek van de duivensportbond tijdens de Olympiade 2023 in Maastricht. Een prachtig boek, zorgvuldig samengesteld en fraai vormgegeven. Maar wie erdoorheen bladert, ziet vooral één ding: senioren. Veel senioren. Jeugd ontbreekt vrijwel volledig. Geen verhalen, geen gezichten, geen toekomst. Zelfs van de nationale jeugdkampioenen was tot op de dag van vandaag nauwelijks beeldmateriaal te vinden. Dat podium lijkt uitsluitend voor de gevestigde orde bedoeld. Ook in reportages kwam vooral diezelfde vertrouwde groep aan bod.

En eerlijk gezegd zien we dat patroon nog steeds terug in de jaarlijkse filmfragmenten van de nationale kampioenen. Fragmenten die ik overigens enorm waardeer — mooi, met passie gemaakt en van grote waarde voor de sport — maar ook daar: geen jeugd in beeld.

Dat wringt.

Want als er één groep is die het stokje moet overdragen, dan zijn het de oudere duivenmelkers. Maar wat zien we in de praktijk? Duiven inkorven, een biertje drinken, wat bijpraten in het clubgebouw en weer naar huis. Alsof het niemand iets kan schelen wie er over tien of twintig jaar nog zit. Alsof de sport vanzelf wel blijft bestaan.

We praten al jaren over slimmer vervoeren, efficiënter omgaan met leden en vrijwilligers. We fuseren afdelingen om zogenaamd toekomstbestendig te blijven. Maar we vergeten één cruciale vraag: wie neemt straks ons stokje over?

En toen was daar in 2023 ineens een jong en enthousiast duivenmelkertje. Vol in de schijnwerpers, landelijk én regionaal volop aandacht. Ik dacht nog: wat fantastisch als dit ervoor zorgt dat jongeren echt gaan aanhaken. Hij leek het gezicht te worden van een nieuwe generatie, bijna een ambassadeur van de duivensport. Iemand die liet zien: dat het één van de leukste hobby’s is die je kunt bedenken. Werken met dieren, dagelijks verantwoordelijkheid nemen en tegelijkertijd de spanning van competitie.

Maar inmiddels horen en zien we weinig meer van hem.
Wat is er gebeurd? Is hij losgelaten? Niet begeleid? Of simpelweg vergeten, zoals zovelen?

En dat is misschien wel het grootste probleem: jeugd mag er soms even zijn, maar wordt zelden structureel meegenomen. Geen vaste aandacht, geen podium, geen terugkerende vermelding. Geen zonnetje waarin ze mogen staan. Terwijl juist dát is wat jongeren nodig hebben: erkenning, begeleiding en het gevoel dat ze ertoe doen.

Verenigingen met jeugdleden: maak het concreet. Zorg ervoor dat er wekelijks na een vlucht iets tastbaars is voor de jeugdwinnaar(s). Een beker, een medaille, een waardebon. Iets om trots op te zijn, om mee naar huis te nemen en te laten zien. Dat is geen luxe, dat is noodzaak. Jongeren willen graag beloond worden — en eerlijk is eerlijk, ze verdienen het ook.

Ga nog een stap vérder. Zet jeugd na een overwinning bewust in de spotlights. In de duivenkranten, lokale media, op websites en sociale kanalen. Laat hun namen en gezichten zien. Maak er een verhaal van. Want zichtbaarheid creëert trots, en trots zorgt voor binding.

En dan hoor ik soms: “Jij weet het zo goed, waarom doe jij het niet?” Maar dit is geen individuele taak. Dit is een gezamenlijke verantwoordelijkheid van duivensportbond, afdelingen, verenigingen én alle leden. Samen moeten we de jeugd zichtbaar, betrokken en gewaardeerd houden.

Laten we niet alleen praten over efficiënt vervoer, fusies en betaalbaarheid, maar vooral over betrokkenheid. Laat de jeugd zien. Geef ze een stem. Zet ze bewust in beeld — niet als uitzondering, maar als vast onderdeel van de sport. Maak regelmatig een reportage met een jeugdlid, in begrijpelijke taal. Het zijn immers nog geen volwassenen.

Want als we dat niet doen, laten we dan ook eerlijk zijn en stoppen met klagen over vergrijzing en dalende ledenaantallen.

De keuze is simpel: investeren in jeugd, of accepteren dat de duivensport langzaam maar zeker kwetsbaar wordt.

We laten ons cultureel erfgoed toch niet doodbloeden?

G.J.

Vrijdagavond 2 januari was het gezellig druk in ons clubgebouw. De meeste leden waren aanwezig om samen het nieuwe jaar in te luiden — zoals we dat graag doen: met een bakkie koffie, daarna een drankje en vooral veel gezelligheid.

Naast het bijpraten stond er ook een belangrijk moment op de agenda: het afhalen van de vaste voetringen voor de jonge duiven van 2026. Voor sommigen kwamen die ringen geen dag te vroeg, want er lagen al duifjes ongeduldig te wachten om geringd te worden.
Onze ringenadministrateur Henry had het er maar druk mee. Met precisie en wat hulp van Aart werden de ringen, eigendomsbewijzen én natuurlijk de speciale Ladies League-ringen netjes op volgorde uitgedeeld. Een flinke klus, maar aan het eind van de avond ging iedereen tevreden — en compleet — naar huis.

Alsof dat nog niet genoeg was, zorgde Rijk Achterberg voor een extra traktatie: een heerlijke koude salade die gretig aftrek vond. Rijk, nogmaals: bedankt!

Daarna bleef het nog lang gezellig. Er werd nagepraat over plannen en ideeën voor het nieuwe seizoen, de laatste aankopen op duivengebied, het vliegprogramma en natuurlijk de ontwikkelingen rond de nieuw te vormen afdeling Oost. De verhalen werden mooier, de plannen grootser en het enthousiasme groeide met de minuut.

Eén ding was aan het eind van de avond glashelder: iedereen heeft er weer ontzettend veel zin in. Het nieuwe jaar is begonnen, de ringen zijn binnen en de motivatie zit goed. Op naar een prachtig duivenjaar!