Het seizoen klopt op de deur. De dagen lengen, in de hokken groeit de spanning en in onze hoofden zijn we al lang vertrokken. 4 april staat omcirkeld in menig agenda. Maar wie straks zonder zorgen aan die eerste trainingsvlucht wil beginnen, zorgt er maar beter voor dat zijn zaken nú op orde zijn.

We praten graag over vorm, trainingsschema’s en ambitie. Over vroege ochtenden en duiven die snijden door de lucht. Maar er is ook een minder romantische kant van het seizoen. Administratie, entingen, lijsten, klokken en chipringen. Niet het mooiste deel van de sport, wel een bepalend deel.

Zijn alle vliegduiven correct en tijdig geënt? Is de juiste, geregistreerde entstof gebruikt? Staat alles netjes op de entlijst en heb je het ondertekende exemplaar van de dierenarts in handen? Via "Mijn Duivensportbond" kun je je duiven selecteren en je entlijst digitaal aanmaken en uploaden. Werk je met Compustam, dan kan het ook daar. Maak er gebruik van. Het bespaart tijd aan de inkorftafel en voorkomt discussies wanneer we ons met heel andere dingen willen bezighouden.

Weet je niet precies hoe het digitaal moet? Vraag een clubgenoot om hulp. Beter dat dan last-minute stress. En lever je lijst op tijd in bij de club. Niet “morgen”, niet “volgende week”, gewoon ruim vóór de deadline.

Hetzelfde verhaal voor klok en chipringen. Moeten er nog duiven toegevoegd of verwijderd worden? Chipringen gekoppeld? Aanpassingen gedaan aan de klok? Regel het tijdig. Voor PASbox-gebruikers: zet zelf al je duiven correct in de klok en vink aan welke geënt zijn of waar een chipring gekoppeld moet worden. De mensen die deze administratie verwerken willen – en verdienen – de tijd om alles rustig en correct in orde te brengen. Hoe later de aanvraag, hoe groter de kans op fouten. En niemand zit te wachten op technische problemen bij de eerste trainingsvlucht.

Want 4 april moet een test zijn. Even proefdraaien met de inkorving. Controleren of alle klokken correct registreren. Nakijken of de chipringen netjes worden ingelezen. Dat lukt alleen als de voorbereiding klopt.

En toch hangt er nog een andere vraag boven de hokken: gaan we echt starten op 4 april, of worden onze plannen opnieuw doorkruist door maatregelen rond vogelgriep?

De voorbije jaren hebben we ervaren hoe broos onze planning kan zijn. Uitgestelde starts, onderbrekingen, onduidelijkheid tot op het laatste moment. Zodra er uitbraken zijn bij pluimvee of wilde vogels, vallen ook onze duiven onder algemene maatregelen. Dat zorgt voor onzekerheid, en die onzekerheid knaagt.

Niemand pleit voor roekeloosheid. Diergezondheid staat voorop. Maar het is niet onlogisch dat liefhebbers zich vragen stellen. Ligt er een duidelijk noodscenario klaar? Wordt het programma verschoven, ingekort, regionaal opgesplitst? Zelfs slecht nieuws is beter dan wekenlange twijfel. Onze sport is gebouwd op planning, discipline en structuur. Dan mag je verwachten dat er bij overmacht een doordacht alternatief klaarligt.

Wat doen we intussen? We bereiden ons voor alsof het seizoen gewoon start. Er wordt getraind, geobserveerd en bijgestuurd. Het schema ligt klaar, de ambitie ook. Want wie vandaag zijn plan loslaat uit angst voor wat mogelijk komt, staat bij de start al 1-0 achter.

Misschien maken we ons zorgen om niets en slaan onze kampioenen op 4 april gewoon hun vleugels uit en begint het seizoen zoals het hoort: met kloppende harten, open kleppen en ogen gericht op de lucht.

Het seizoen moet nog beginnen, en toch leeft het al volop. In de hokken. In de gesprekken. In onze gedachten.

Let op uw saeck — en uw duiven doen de rest.

Duivenmelkers;

Je ziet het woord wel eens in de krant, zeker als er weer eens een duif voor een astronomisch bedrag verkocht is. Ik wist toen al precies waar dat naartoe ging, standaard kreeg ik dan in de klas (scheikunde docent) de vraag: “Meneer heeft u als duivenmelker ook zulke dure wedstrijdduiven?”.

U begrijpt dat ik moest toegeven dat dit in de verste verte niet het geval is.

In de club kom ik met mijn witte postduiven nog niet eens in de buurt van de gevestigde orde. Een gigantisch probleem waar iedere starter (jong of oud) in de eerste lange jaren in de duivensport sowieso tegen aan zal lopen.

Ook het ontbreken van een schoolvakantie vriendelijk wedstrijdschema breekt voor een jong en dynamisch gezin met duiven en kinderen enorm op. De oude garde vindt het wel best zo.

Postduivensport een toekomst bestendige sport?
Ik zie het zeer somber in.

Ik? Ik geef gewoon toe aan mijn duiven-verslaving en ben misschien wel een apart vruchtje, dat je zoveel plezier aan die “sierduiven van jouw” kan beleven, zoals ik regelmatig wordt weggezet.

Maar ik blijf het proberen en pas op, er komt een dag!

Het probleem is waarschijnlijk, om met een van Neerlands topspelers te spreken – Willem de Bruijn uit Reeuwijk –: “Steven, er bestaat geen aparte competitie met witte duiven.” Bovendien speelt op mijn niveau mee dat je goede duiven moet krijgen; die zijn niet te koop.

Maar duivenmelker, wat een raar woord eigenlijk, het is een woord dat proeft als klonterige pap.
Wat er het meest aan opvalt, is de combinatie van duiven en melken. Zover ik me herinner, heb ik bij duiven nooit uiers gezien. Het lijkt dus moeilijk om die diertjes te melken.

Kijk, een koeienmelker prikkelt de fantasie minder dan een duivenmelker. Je trekt bij die koe aan een paar spenen en verse melk is het gevolg.
Geiten en schapen kunnen ook gemolken worden, ten behoeve van bijvoorbeeld kaas. Maar pas op , een “geitenmelker” en een “schapenmelker” hebben nog een tweede betekenis: er wordt een nachtzwaluw mee aangeduid. Enfin, u begrijpt waarvan deze vogel in het volksgeloof wordt verdacht.

Het woord “melken” in combinatie met de duiven heeft eeuwenlang een negatieve betekenis gehad, al sinds de 16e eeuw. “Melken” stond voor “bedrieglijk ontfutselen”.

In de duivenwereld gebeurde dat door de vriendjes en vriendinnetjes die de eigen duiven wel eens meebrachten naar het hok, niet terug te geven aan de rechtmatige eigenaar.

Een duivenmelker was dus gewoon een duivendief, impliciet ook een duitendief.

Later ging de term “duivenmelker” over op handelaars in duiven, weer later op mensen die hun duiven laten meedoen aan wedstrijden. De deugnieterij verdween dus gaandeweg uit de betekenis.

Toch klinkt de ongunstige gevoelslading nog altijd door in het woord” huisjesmelker”, iemand die slechte woningen tegen hoge prijzen verhuurt.

“Gemelk” heeft dus niet zo’n positieve klank. Maar toch kreeg de duivenmelker allengs een beter imago, zagen we zojuist. Het woord ging van de oneerlijke duivenjatters over op eerbare duivenhouders.

De betekenisverandering kennen we ook van andere woorden. Zo was een “kanjer” vroeger in het Frans een luiwammes, een “guit” was vroeger een deugniet en de hoge militaire rang “maarschalk” stond aanvankelijk voor een van de laagste functies, namelijk de paardenknecht.

We kunnen dat proces ook van dichtbij bekijken. Veel woorden veranderen immers ook in onze tijd van betekenis.

Een “collaborateur” was vroeger gewoon een medewerker. U weet wat we er sinds de WO2 mee bedoelen.

“Deerne” was aanvankelijk gewoon een meisje of een dienstmeisje. Nu is het laaghangend fruit, dat zich op straat verkoopt.

Gelukkig wordt het woord “melken” ook vaak met een bewonderde ondertoon gebruikt, zeker als in het nieuws weer eens een duivenmelker een paar ton rijker is aan de verkoop van zijn duiven.

En ik? Ik kijk naar mijn prachtig lichtgekleurde duiven in de lucht boven de Veluwe en verhuur deze soms via www.bruidsduif.nl

U allen veel duiven (melken) plezier toegewenst van Steven Knobbout uit Ede.

Op zaterdag 31 januari vond in ons clubgebouw de jaarlijkse kampioenenhuldiging plaats. Met een uitgebreid warm en koud buffet, voldoende drankjes en een gezellige, volle zaal was het alles wat zo’n avond moet zijn. De sfeer was uitstekend en onze kampioenen stonden volop in het zonnetje.

Alle kampioenen werden benoemd en gehuldigd, met speciale aandacht voor onze keizerkampioen over alle vluchten: Kees Janssen. Als blijk van waardering voor deze prachtige prestatie ontving hij, naast het welverdiende applaus, ook een fraai bloemstuk. Een kampioenschap waar we als vereniging met recht trots op zijn.

Meer dan alleen prestaties

Onze kampioenenhuldiging draait niet alleen om uitslagen, maar ook om het verenigingsgevoel. Ook dit keer stonden we stil bij mensen die al jarenlang een waardevolle bijdrage leveren. Zo werden onze buurtjes weer uitgenodigd en bedankt voor hun trouwe inzet bij het aan de weg zetten en terugplaatsen van de afvalcontainer. Waar dit vroeger door de buurman werd gedaan, is het de laatste jaren vooral de buurvrouw die deze taak met veel toewijding op zich neemt. Zij werd hiervoor extra verrast met bloemen.

De jeugd is aan zet

Een bijzonder moment was de aandacht voor onze jeugdkampioenen van 2025: Iris van Omme en Lukas de Jager. De jeugd verdient binnen onze vereniging een prominente plek — zij vormen immers de toekomst en zullen het stokje straks hopelijk overnemen. Daarom dit keer een mooie foto van ons oudste lid, samen met de twee jeugdkampioenen en de overige jeugd die we met regelmaat op onze club zien verschijnen. Wie weet lopen daar al een paar toekomstige duivenmelkertjes rond.

Een zoete afsluiter

Tot slot werd uw reporter nog aangenaam verrast met een heerlijke slagroomtaart, als dank voor het werk aan deze website en – naar verluidt – de leuke stukjes die hier regelmatig verschijnen.

Een avond om met plezier op terug te kijken: gezellig, sportief en typisch onze vereniging.

Ik stoor me er al langere tijd aan. En die vraag blijft maar hangen in mijn hoofd: waar is de aandacht voor de jeugd in de duivensport? Wie neemt verantwoordelijkheid om jonge liefhebbers niet alleen binnen te halen, maar ze ook vast te houden, zichtbaar te maken en trots te laten voelen dat ze erbij horen?

Neem het jaarboek van de duivensportbond tijdens de Olympiade 2023 in Maastricht. Een prachtig boek, zorgvuldig samengesteld en fraai vormgegeven. Maar wie erdoorheen bladert, ziet vooral één ding: senioren. Veel senioren. Jeugd ontbreekt vrijwel volledig. Geen verhalen, geen gezichten, geen toekomst. Zelfs van de nationale jeugdkampioenen was tot op de dag van vandaag nauwelijks beeldmateriaal te vinden. Dat podium lijkt uitsluitend voor de gevestigde orde bedoeld. Ook in reportages kwam vooral diezelfde vertrouwde groep aan bod.

En eerlijk gezegd zien we dat patroon nog steeds terug in de jaarlijkse filmfragmenten van de nationale kampioenen. Fragmenten die ik overigens enorm waardeer — mooi, met passie gemaakt en van grote waarde voor de sport — maar ook daar: geen jeugd in beeld.

Dat wringt.

Want als er één groep is die het stokje moet overdragen, dan zijn het de oudere duivenmelkers. Maar wat zien we in de praktijk? Duiven inkorven, een biertje drinken, wat bijpraten in het clubgebouw en weer naar huis. Alsof het niemand iets kan schelen wie er over tien of twintig jaar nog zit. Alsof de sport vanzelf wel blijft bestaan.

We praten al jaren over slimmer vervoeren, efficiënter omgaan met leden en vrijwilligers. We fuseren afdelingen om zogenaamd toekomstbestendig te blijven. Maar we vergeten één cruciale vraag: wie neemt straks ons stokje over?

En toen was daar in 2023 ineens een jong en enthousiast duivenmelkertje. Vol in de schijnwerpers, landelijk én regionaal volop aandacht. Ik dacht nog: wat fantastisch als dit ervoor zorgt dat jongeren echt gaan aanhaken. Hij leek het gezicht te worden van een nieuwe generatie, bijna een ambassadeur van de duivensport. Iemand die liet zien: dat het één van de leukste hobby’s is die je kunt bedenken. Werken met dieren, dagelijks verantwoordelijkheid nemen en tegelijkertijd de spanning van competitie.

Maar inmiddels horen en zien we weinig meer van hem.
Wat is er gebeurd? Is hij losgelaten? Niet begeleid? Of simpelweg vergeten, zoals zovelen?

En dat is misschien wel het grootste probleem: jeugd mag er soms even zijn, maar wordt zelden structureel meegenomen. Geen vaste aandacht, geen podium, geen terugkerende vermelding. Geen zonnetje waarin ze mogen staan. Terwijl juist dát is wat jongeren nodig hebben: erkenning, begeleiding en het gevoel dat ze ertoe doen.

Verenigingen met jeugdleden: maak het concreet. Zorg ervoor dat er wekelijks na een vlucht iets tastbaars is voor de jeugdwinnaar(s). Een beker, een medaille, een waardebon. Iets om trots op te zijn, om mee naar huis te nemen en te laten zien. Dat is geen luxe, dat is noodzaak. Jongeren willen graag beloond worden — en eerlijk is eerlijk, ze verdienen het ook.

Ga nog een stap vérder. Zet jeugd na een overwinning bewust in de spotlights. In de duivenkranten, lokale media, op websites en sociale kanalen. Laat hun namen en gezichten zien. Maak er een verhaal van. Want zichtbaarheid creëert trots, en trots zorgt voor binding.

En dan hoor ik soms: “Jij weet het zo goed, waarom doe jij het niet?” Maar dit is geen individuele taak. Dit is een gezamenlijke verantwoordelijkheid van duivensportbond, afdelingen, verenigingen én alle leden. Samen moeten we de jeugd zichtbaar, betrokken en gewaardeerd houden.

Laten we niet alleen praten over efficiënt vervoer, fusies en betaalbaarheid, maar vooral over betrokkenheid. Laat de jeugd zien. Geef ze een stem. Zet ze bewust in beeld — niet als uitzondering, maar als vast onderdeel van de sport. Maak regelmatig een reportage met een jeugdlid, in begrijpelijke taal. Het zijn immers nog geen volwassenen.

Want als we dat niet doen, laten we dan ook eerlijk zijn en stoppen met klagen over vergrijzing en dalende ledenaantallen.

De keuze is simpel: investeren in jeugd, of accepteren dat de duivensport langzaam maar zeker kwetsbaar wordt.

We laten ons cultureel erfgoed toch niet doodbloeden?

G.J.

Vrijdagavond 2 januari was het gezellig druk in ons clubgebouw. De meeste leden waren aanwezig om samen het nieuwe jaar in te luiden — zoals we dat graag doen: met een bakkie koffie, daarna een drankje en vooral veel gezelligheid.

Naast het bijpraten stond er ook een belangrijk moment op de agenda: het afhalen van de vaste voetringen voor de jonge duiven van 2026. Voor sommigen kwamen die ringen geen dag te vroeg, want er lagen al duifjes ongeduldig te wachten om geringd te worden.
Onze ringenadministrateur Henry had het er maar druk mee. Met precisie en wat hulp van Aart werden de ringen, eigendomsbewijzen én natuurlijk de speciale Ladies League-ringen netjes op volgorde uitgedeeld. Een flinke klus, maar aan het eind van de avond ging iedereen tevreden — en compleet — naar huis.

Alsof dat nog niet genoeg was, zorgde Rijk Achterberg voor een extra traktatie: een heerlijke koude salade die gretig aftrek vond. Rijk, nogmaals: bedankt!

Daarna bleef het nog lang gezellig. Er werd nagepraat over plannen en ideeën voor het nieuwe seizoen, de laatste aankopen op duivengebied, het vliegprogramma en natuurlijk de ontwikkelingen rond de nieuw te vormen afdeling Oost. De verhalen werden mooier, de plannen grootser en het enthousiasme groeide met de minuut.

Eén ding was aan het eind van de avond glashelder: iedereen heeft er weer ontzettend veel zin in. Het nieuwe jaar is begonnen, de ringen zijn binnen en de motivatie zit goed. Op naar een prachtig duivenjaar!

31 december. Een dag om terug te kijken. Op wat geweest is, maar ook op waar je geweest bént. Terugblikken is vaak beseffen welke reis je hebt afgelegd. Letterlijk en figuurlijk.

In 2024 reden we naar Zuid-Frankrijk, ergens tussen Bergerac, Agen en Cahors. Bij aankomst misten we de juiste afslag. In ons beste Frans – lees: Engels – vroegen we om hulp. Langs een verlaten weggetje stonden mannen met geweren. Jachtseizoen. Elke ochtend die week. Ook jonge gasten van net 18+. Geen schermpjes, geen oortjes, maar buiten, in de natuur.
Wat bleek; we moesten alleen iets verder rijden, dieper de ongerepte natuur in.

Het was genieten. Wijn gehaald bij een boer om de hoek, een goed Frans kaasje, wat worst. Op het terras van ons huisje, middle of nowhere, met zwembad. Oktober, elke dag boven de 22 graden. Meer heb je soms niet nodig.

De terugweg. Uren in de auto. Alles is gezegd. Stilte. Het landschap glijdt voorbij. En juist in die stilte ga je denken. Mijmeren. Plaatsnamen verschijnen en verdwijnen. Tot ineens dat bord daar staat: Orléans.

Waarom hebben we die prachtige vlucht ooit uit het jonge-duivenprogramma laten verdwijnen? Natuurlijk zijn er nu richtlijnen voor vervoer en lossingen. Misschien zijn die nodig. Maar met inachtneming daarvan mag Orléans wat mij betreft gewoon weer terug op het programma. Wie denkt dat jonge duiven daar niet geschikt voor zijn, hoeft alleen naar de trekvogels te kijken. In mei geboren, in de herfst vertrekken ze. Soms over duizenden kilometers, richting warmere oorden. Zij kunnen dit, de natuur liegt niet. Maar alles begint wél met de juiste voorbereiding.

In 2025 reden we opnieuw naar Zuid-Frankrijk. Dit keer naar Marseille. Aan zee, een camping op een klein half uur van de stad. Mooie dagen, lange wandelingen langs het water. Eén keer zelfs gezwommen. Nét aan, maar dat heldere zoute water blijft heerlijk.

Bij het Hippodrome Borély, de losplaats, zie je pas echt wat onderweg zijn betekent. Kijkend vanaf de kust richting het noorden zie je twee gebergten. De duiven hebben maar één keus: ertussendoor, via de Huveaune-vallei. Daarna de Rhônevallei in. Soms met de mistral op kop: helder weer, maar koude en vlagerige wind.

Wij rijden daar beschut doorheen. Met pauzes. Met koffie.
Onze duiven niet.

En misschien is dat wel de mooiste overeenkomst. Mens en duif zijn beide op reis.

Wij kiezen ervoor en verzamelen herinneringen. De duif moet en verzamelt kilometers.

Vergeet dat nooit.

Ja, ook ik hou van streng selecteren. Maar denk hier eens aan als je er één op de klep krijgt. Wat voor ons een mooie reis is, is voor de duif een prestatie van formaat. Ook als jouw duif wat aan de late kant is.

En ja… dit is het resultaat van mijmeren onderweg.

Dat het u allen goed mag gaan in 2026. Gezond, gelukkig en sportief.

G.J.

Buiten viel de sneeuw heel zachtjes, alsof de wereld onder een witte deken ging slapen. Maar in het duivenhok gebeurde iets heel bijzonders.

In de nestjes lagen mooie, glanzende eitjes. En uit twee van die eitjes waren net kuikentjes gekropen: Pip en Pluis. Ze wiebelden met hun kleine vleugeltjes. Het was hun allereerste Kerst, en alles om hen heen was nieuw en spannend.

Mama-duif Bella keek trots toe. Viktor, de gekste en vrolijkste duif van het hok, fladderde rond.
“Kijk eens, zo worden kampioenen geboren!” riep hij.
Pip probeerde zijn vleugeltjes uit te slaan, maar hij wankelde een beetje. Gelukkig was Pluis er om hem op te vangen.

Langzaam leerden de kuikentjes steeds meer. Ze maakten hun eerste kleine sprongetje uit het nest, hun eerste wiebelige vluchtje door het hok. En boven de voerbak hing een klein kerstlichtje dat vrolijk knipperde, alsof het elke dag zei: “Welkom, nieuw leven!”

Op een koude, heldere ochtend gebeurde er iets heel groots: Pip en Pluis mochten voor het eerst naar buiten vliegen. Ze spreidden hun kleine vleugeltjes. De wind streek langs hun veren, hun hartjes klopten snel… en toen gingen ze! Viktor maakte grappige rondjes boven hen, en alle duiven moedigde hen zachtjes aan.

’s Avonds was er een klein kerstfeest in het hok. Pip en Pluis waren moe, maar heel trots. Viktor danste nog één keer onder het kerstlichtje en de kuikentjes fladderden terug naar het veilige nest bij hun ouders. Iedereen voelde hoe bijzonder het was om samen nieuw leven te vieren.

Die nacht sliepen alle duiven lekker dicht tegen elkaar aan. Pip droomde van nog hogere sprongen, Pluis van een grote vlucht door de lucht. En zelfs Viktor was heel stil. Want Kerst ging niet om cadeautjes of glitters, maar om iets veel mooiers: het wonder dat nieuw leven brengt.

Zo werd Kerstfeest in het duivenhok een verhaal vol liefde, hoop en kleine wondertjes. Elk piepje, elk stapje en elk sprongetje was een echt kerstwonder.

G.J.

Vanwege het landelijke verbod en het niet kunnen doorgaan van onze tentoonstelling door de vogelgriep, wist Ons Genoegen er op zaterdagmiddag 13 december toch weer een gezellige bijeenkomst van te maken. Het was misschien geen volle bak zoals vorig jaar, toen de tentoonstelling wél door kon gaan, maar gezellig druk was het zeker – en dat is ook duidelijk terug te zien op de foto’s.

Jong en oud waren mooi vertegenwoordigd en de sfeer was precies zoals we die kennen binnen onze vereniging: ontspannen, vertrouwd en vol plezier. Er werd volop bijgekletst, herinneringen opgehaald en natuurlijk flink gelachen met zowel oude als nieuwe duivenvrienden die elkaar eindelijk weer eens zagen.

Aart Jochemsen was duidelijk in zijn element. Samen met onze enthousiaste jeugdleden verkocht hij lootjes en werd er meerdere keren enthousiast gedraaid aan het Rad van Fortuin, met leuke prijzen als beloning. De gezelligheid werd verder versterkt door de uitstekende verzorging van eten en drinken. De heerlijke erwtensoep van Brenda viel bij velen goed in de smaak en ook aan de hongerige mens was gedacht met volop gehaktballen – persoonlijk vond ik die het allerlekkerst!

Daarnaast liep er een online veiling, wat ervoor zorgde dat het tegen de klok van acht uur ’s avonds wat stiller werd in de zaal. Iedereen keek gespannen mee naar het aflopen van de veiling… en niet zonder reden. Wat een geweldig resultaat heeft dat opgeleverd!

Namens de vereniging wil ik dan ook alle schenkers, de leden die de bonnen hebben opgehaald en natuurlijk onze sponsoren ontzettend bedanken. Zonder jullie was dit niet mogelijk geweest: DANKJEWEL!

Wie weet… tot volgend jaar.

Soms sta ik in mijn hok, een beetje verloren tussen het stro en het zachte stof dat altijd in de lucht hangt, en dan ben ik ineens terug in 1987. Ik hoor weer hoe mijn vader zacht tegen de duiven praatte, "kom maar maatjes" alsof hij met oude vrienden sprak. In dat hok leerde ik dat je een duif niet alleen moest bekijken, maar ook lezen. Dat elke vleugelslag, elk knikje van de kop en het gedrag van het dier je iets vertelt als je het maar wilt zien.

In die tijd voelde de duivensport nog als een soort familie-erfenis. Niet per se omdat je moest, maar omdat je niet anders wílde. De mechanische klok tikte alsof hij je hartslag volgde, en de spanning van een vlucht was iets wat je samen beleefde: met het gezin, met de mannen aan het lokaal, met iedereen die wist hoe het voelde om een heel weekend te leven naar dat ene moment.

De thuiskomst. Dáár deed je het voor. Je weet wel—dat puntje aan de hemel waarvan je hart meteen sneller sloeg. Dat kleine wonder dat na honderden kilometers precies op jouw hok viel. Of die steenvroege, zo uit het niets ineens bam op de klep. De rilling die door je rug ging wanneer hij de plank raakte, dat mengsel van trots, opluchting en verwondering. Geen woorden voor. En misschien ook geen woorden nodig.

In 2025 is de wereld veranderd. Mijn hok heeft licht dat automatisch schakelt, er zijn voersystemen die precies doseren wat ik vroeger op gevoel deed. Er zijn GPS-ringen—geen real-time, maar toch kleine vluchtrecorders die je na de vlucht openklapt, soms met verbazing, soms met een glimlach. En ik begrijp het allemaal. De tijd gaat door, de sport blijft niet stilstaan.

Maar misschien wel het grootste verschil met vroeger is de opkomst van de one-loft races. Wereldwijd. Massahokken die draaien als topsportbedrijven. De jongere generatie én de professionele liefhebbers sturen hun zorgvuldig gekweekte jongen — “uit superouders”, zoals het dan heet — de wereld over. Van China tot Zuid-Afrika, van Portugal tot de Verenigde Staten. Duiven die nooit een echte thuishaven met een eigen melker hebben gekend, strijden er voor geldprijzen die soms de waarde van een klein huis benaderen.

Er is niets mis met competitie, en zeker niets mis met ambitie. Maar de essentie van de sport verandert hierdoor langzaam. Want wie duiven heeft gehouden voor het gevoel — voor het geluid van vleugels boven het dak, voor dat magische moment waarop een dier dat alleen met de wind en zijn instinct moest werken tóch weer zijn eigen hok vindt — die weet dat dit gevoel in geen enkele one-loft race te vinden is. Geen camera, geen livestream en geen prijzengeld kan dat vervangen. Je kunt een duif zien finishen op een scherm, maar je krijgt er geen kippenvel van.

En dat is misschien wel wat mij het meest raakt. Ze missen dat ene moment waar wij vroeger voor leefden: de kick van de thuiskomst. Het gevoel dat je duif—jouw duif—door weer, wind en instinct het allermooiste doet wat een dier kan: naar huis komen. Niet naar een loods, niet naar een internationaal media-event, maar naar jou. Naar jouw plank, jouw hok, jouw stem die haar al vanaf het dak herkent.

De jaren tachtig en 2025 verschillen in alles en tegelijk in niets. De duivensport is gegroeid, gemoderniseerd, misschien zelfs professioneler geworden. Maar het hart ervan—dat klopt nog steeds in het kleine hok, in de tuin, in de stilte vlak voor je een duif ziet vallen. Dat moment blijft. En dat moment is, voor mij, nog altijd de reden waarom ik duiven heb.

En telkens wanneer een duif de plank raakt,
valt de wereld even stil.
Niet om wat ze won,
maar om wat ze vond:

de weg terug
naar iemand die wacht

G.J.

VERRASSINGSBIJEENKOMST – MIS HET NIET!

Gezelligheid gegarandeerd, ondanks het niet doorgaan van de tentoonstelling!

Datum: Zaterdag 13 december
Tijd: Vanaf 15:00 uur tot 22:00 uur
Locatie: Ons clubgebouw – Verlengde Maanderweg 90B, 6713 LL Ede
Toegang: Iedereen is welkom!

Wat kun je verwachten?

• Duivenpraat & duivenmelken

• Heerlijke hapjes

• Lekkere drankjes

• Rad van Avontuur met leuke prijsjes

• Bonnenverkoop sluit om 20:00 uur, klik HIER

• GROTE EINDE-VERLOTING! (na sluiting bonnenverkoop)
  Rollades – Taarten – Krentenstollen – Duivenartikelen – en zó veel meer…
  Teveel om op te noemen!

Belangrijk bericht voor aspirant-kopers

De aangeboden duiven zijn door vogelgriep helaas niet aanwezig in de zaal.
Heeft u een dringende wens om de duiven toch te schouwen?
Neem dan contact op met de verkoopleider, zoals vermeld op de verkoopsite.

Kom deze KNALAFSLUITER van 2025 met ons meemaken!

Wij kijken ernaar uit u te verwelkomen!

Door recente uitbraken van vogelgriep, en de daarbij horende beperkingen, in onder andere Dodewaard, Bennekom en Terschuur, hebben wij na overleg met de instanties moeten besluiten dat er op de geplande datum géén tentoonstelling georganiseerd mag worden in ons clubgebouw.

Onze bonnenverkoop staat wél online via duiven.net en start op 29 november. Hopelijk zit er iets moois voor u tussen.

We weten op dit moment nog niet of en hoe we 13 december eventueel anders gaan invullen. Houd daarom deze website goed in de gaten; hier plaatsen wij steeds de meest actuele informatie.

Sportieve groet,
PV Ons Genoegen

Zoals vele club's in de wereld een mascotte hebben, heeft Ons Genoegen dat nu ook...
Mevr. van den Brink, vrouw van Henry heeft die geschonken, ze vond hem leuk, passend en wel goed als de club een mascotte had.

Nou hier is hij dan... of zou het een zij zijn? We wachten gewoon tot er eieren komen dan weten we het zeker.

Een naam is er nog niet.... eerst weten wat het geslacht is natuurlijk.

Een bijna jaarlijks terugkerend uitje is het forelvissen.

Duivenmelkers kunnen ook vissen, sommige iets minder maar die houden weer van gezelligheid en veel praten.
Of er dan allemaal wijsheid uitkomt mag je je afvragen maar het is elke keer weer beregezellig!

Dus zaterdagochtend 27 september ging een clubje van 25 man richting Ommeren om te gaan forellen bij De Kamphoeve.
Vijver 3 was gereserveerd met daarin een zootje forellen en 2 zalmforellen.
Die laatste zijn nogal duur en werden helaas niet gevangen, behalve aan het einde toen dhr CvG bedacht om die dan maar met een schepnet eruit te halen en dat is hem gelukt bij 1.

Duivenmelkers zijn rare jongens en kunnen zelfs tijdens vissen hun duiven niet vergeten, dus werd daar ook uitvoerig over gepraat en er werd zelfs een duifje uitgeruild.

Chris bedankt voor het regelen van dit uitje en voor €13nogwat hoefde je het niet te laten (excl eten en drinken natuurlijk)

Onze duivenvriendjes zijn klaar, tenminste in deze regio is er geen tot weinig animo voor najaarsvluchten, en dus hebben de meeste duivenmelkers hun duiven nu binnen en mogen ze volop ruien.
En dat gaat soms met hele verenpakken tegelijk zeker als er is bijgelicht de afgelopen maanden en nu het licht uit is gaat de natuur helpen om in zo kort mogelijke tijd de boel weer op orde te krijgen en de duiven te voorzien van een nieuw verenpak.
Die zullen ze nodig hebben volgend jaar..... en meteen de vraag wat gaat dat ons brengen? Gaan we al vliegen in een nieuwe afdeling?
Komt er een goed vliegprogramma waar iedereen aan zijn trekken komt?

Was zelf wel een beetje geschrokken over de vraagstelling in de enquete die onze bond aan alle leden stuurde, die was naar mijn mening erg gericht op wat men van de huidige situatie/mogelijkheden vind met weinig tot geen vragen waarin men kon kiezen voor een echte verandering. En ook jammer dat je alle speltypen kon aanvinken zodat iedereen overal wat van kon zeggen waarmee we niet echt filteren of de leden wel echt hun eigen spel hebben beoordeeld! 
Als voorbeeld geef ik maar even aan dat vele marathonspelers om mij heen bijvoorbeeld geen moer interesseren dat er bijna geen vitessevluchten meer zijn, maar die nu wel de mogelijkheid hadden om er iets van te vinden..... en omgekeerd ook natuurlijk want wat heb ik als snelheidsspeler te vinden van de marathon?

Zal ik dan eens een handje helpen.....  Verplicht alle afdelingen om erin te voorzien dat er vanaf week 14 elke week een vlucht van ongeveer 130 km gevlogen kan worden, die korven we standaard in op vrijdag, dus 1 nacht mand en dat houden we vol tot week 36.
Het blijkt duidelijk uit de enquete dat het overgroote deel geen rekening wil houden met vakanties, en dus ook niet met de behoeften van onze gezinnen. En om de duivensport niet nog harder te laten vergrijzen heb je deze jongere groep duivenmelkers heel hard nodig.
Daarvan hebben vele een relatie en of een gezin, en de vrouwen zijn niet meer van 1970 en accepteren echt niet meer dat ze van week 14 tot week 36 niet met vakantie kunnen omdat meneertje duivenmelker zonodig met duiven moet spelen en geen enkele vlucht kan overslaan! (Mijn statement dat er nu eens iets moet veranderen waarbij we daar wel rekening mee gaan houden, en dat kan ook makkelijk als je maar WIL)
Vanzelfsprekend wil ik ook meedenken in een oplossing om te zorgen dat wanneer iemand er even tussenuit gaat ook weer makkelijk kan instappen. Je hoeft daar echt het seizoen niet voor stil te leggen i.v.m. vakanties, maar wel zo eerlijk zijn dat er voldoende vluchten moeten tellen en ook mogen afvallen dus waarmee iedereen aan een kampioenschap kan deelnemen en toch ruimte heeft voor zijn thuis...... als je maar zorgt dat men tussentijds terug kan instappen..

Enfin... Dus van al die 130 km V-vluchten moeten er dan bv. 8 tellen voor Nat. Kampioenschap Vitesse, dus genoeg aftrekvluchten en ook meteen voldoende kans om er even tussenuit te gaan. Opgelost!

Midfond... gewoon vanaf week 18 of 19 inplannen en dan meteen 330 km zijn (je hebt tenslotte al genoeg 130 km kunnen meedoen en dan kunnen ze prima die sprong maken)
Dan plan je tweewekelijks een midfondvlucht tot week 35 of 36, eventueel laat je die wel of niet samenlopen met de Dagfond en korf je op donderdag in, dus 2 nachten mand. Laat er daar ook 8 van tellen voor Nat. Kampioenschap, dus ook een aantal aftrekvluchten daarmee.

Vanaf week 32 of 33 kun je zelfs ervoor kiezen om dan die midfondvlucht meteen oud en jong te doen, scheelt tijd, vervoer en je maakt gewoon 2 uitslagen.

Jonge duiven.... begin op tijd! zorg dat je de boel voor elkaar hebt, leer ze drinken als je dat wilt, breng ze zelf voldoende weg en doe ze vanaf de eerste mogelijkheid mee met de wagen! Waarmee de afdeling dus zou moeten voorzien in, naar mijn inzien, minimaal 4 keer tot max 80 kilometer.
En dan, kies een moment, maar ik denk zelf half mei om te starten met 4x 130 km, dus kunnen ze mooi mee met de V-vluchten. (win-win met vervoer)
Dan een 2  tal keer naar 200 km en 2x 250, 2x 350 en dan komen we aan de bv. laatste 4 mooie vluchten toe die midfondafstanden van minimaal 400km moeten hebben met 2 nachten mand, eventueel samen vervoeren met de midfond-oud en indien nodig en er aanleiding voor is dan kunnen ze altijd besluiten om een terugvlucht in te lassen en dan gaan ze met de V-vlucht mee.

Dan kom je uit op 14 a 15 jonge duivenvluchten, genoeg om ze een goede opleiding te geven en ook ruimte om eens een vlucht helemaal te laten vervallen. Als je op tijd begint met voldoende korte vluchten aaneen waarmee ze ervaring opdoen om te begrijpen wat er van ze verwacht wordt kan er dan later in het seizoen ook gerust eens iets uitvallen en lopen we niet aan tegen dat we snel moeten opbouwen naar de 450 km omdat we die nu eenmaal graag willen vliegen.
En als ik mocht kiezen dan kwam er zeker weer een Nat. Orleans jonge duiven, desnoods doe je de oude erbij, mooie dagfond als afsluiter (daarover hieronder nog meer) en als we vasthouden dat die afstanden echt niet meer mogen dan zeker de laatste 2 jonge vluchten een afstand van 480 geven. Alleen dan heb je het jaar erop jaarlingen die opgeleid aan de start komen.

Dagfond....  doe vanaf week 21, 22 of 23 gewoon tweewekelijks een dagfondvlucht, die specialisten willen ook graag meer vluchten, en dan heb je er genoeg als je tot week 35 of 36 doorgaat, kunnen daar ook een paar aftrekvluchten komen en tel je er bv. 6 voor Nat. Kampioenschap. Ik opperde al om het eventueel te laten samenlopen met de midfondweek, maar die keus laat ik aan de rest......

Marathon.....  die komen ook beter aan bod, vanaf week 21 tot 33 gewoon tweewekelijks een middaglossing inplannen tussen de 880 en 1050 km ergens. Dan heb je 7 vluchten, laat er 2 vallen en tel er dus 5 voor Nat. Kampioenschap.

Hebben we dan nu een mooie leidraad? Kunnen we hier iets mee? in ieder geval rekening gehouden dat iedereen er even tussenuit kan, we voldoende ruimte hebben om weer in te stappen, ik denk zelfs dat er dan weer meer mensen gaan meedoen aan jonge duivenvluchten!

Enige wat ik dan ook zou doen is het afschaffen van de NATOER... waarmee we voorkomen dat, wat we al jaren zien, men de jonge duiven inhoud vanaf week 32 en ze op de natoer gaat spelen waarmee je enorme vermindering van aantal duiven ziet op de jonge vluchten. Dat is een doodzonde en zou verboden moeten worden als je mij vraagt.
Maar afschaffen, want we vliegen meer midfond en we hebben ook elke week een V-vlucht dus de oude duiven kunnen ook mooi doorvliegen tot week 36 hiermee voor degene die dat wil.
En wil je dan een najaarskampioen hebben, haal die uit de laatste 2 midfond en 3 vitessevluchten........

Leuk verhaal denkt u nu misschien, en dat klopt ook, maar hier en daar nog wat aanpassingen en mogelijkerwijs zijn we eruit. Veel mogelijkheden door genoeg vluchten van elke categorie en dus ook ruimte voor meer Nationale of Sectorale vluchten.

Waar ik wel rode vlekken van kreeg trouwens was dat de groote meerderheid blijft kiezen voor betaalbare duivensport, wat ik deels begrijp, maar laten we niet vergeten als het vervoer betaalbaar moet blijven dat we steeds verderweg onze duiven moeten gaan aanleveren en inkorven waarbij ik voorspel dat er dan mensen gaan afhaken. Misschien goed om te kijken dat je in 1 plaats niet alle clubs langsgaat maar houd wel zo lang mogelijk het plaatselijke verenigingsgebeuren in stand want daar zit de grootste doelgroep van duivenhouders die we hard nodig hebben om onze sport betaalbaar te houden, geef ze hun spel en plezier a.u.b. 
Mogelijk los je dat meteen op door die wekelijkse 130 km vluchten altijd in clubs in te korven en ook met een wagen te gaan ophalen, dus elke week iets te doen op de club..

Genoeg geschreven, ik ga mijn duiven verzorgen, gaat u dat ook doen?
Laat ze goed ruien, geef ze regelmatig een bad, laat de mest eens controleren en doe dat voor de kweek nog eens.
Kortom, ook in deze tijd moeten ze alle aandacht krijgen, de enige rust die wij nu hebben is dat we ze niet hoeven spelen..
Dus ogen open, geniet van uw rust, maak een plan, alvast goede kweek.
Ik ben vereerd hier wekelijks verslag te mogen doen van onze mooie vereniging en hun prestaties waarvan ik regelmatig onder de indruk ben, maar ga nu zelf ook in winterstand..... blijf gezond en tot later.

Groet,
G.J.

Trots om hier zo een mooie seizoensafsluiter te mogen beschrijven voor onze fantastische vereniging met een mooi aantal zeer fanatieke spelers waarmee we de laatste jaren steeds vaker in de picture komen op allerlei niveau.

Joost de Vries is er inmiddels ook zo een, afgelopen winter nog getroffen door de steenmarter die even alle oude duiven kwam afmaken.
Wat een domper was dat en begrijpelijk was hij daar ook goed ziek van.

Maar...... Joost heeft zich herpakt en was vol overtuiging van plan om in 2025 dan maar helemaal opnieuw te starten met de jonge duiven...

NOU EN HOE! Hij heeft er alles voor en aan gedaan en daar is het resultaat dan ook naar want hij sluit het seizoen af met 2 hoogtepunten als je het mij vraagt.

Lees maar eens goed:

Soissons, 339 kilometer, gelost zaterdag 30 augustus om 12:30 uur.
Joost zijn duif wint oa. 1e in de club, maar ook 3e TT ZUID tegen 1936 duiven en 6e in Afd8 tegen 4909 duiven.

En het kon nog beter en mooier want de week erop:

Melun, 439 kilometer, gelost zaterdag 6 september om 09:00 uur.
1e NPO Afd8 tegen 4304 duiven, het hoogst haalbare resultaat en hij pakt die!

PROFICIAT

Jullie waren gewaarschuwd, Henry is al een aantal jaar specialist op de natoer en dat heeft hij ook zeker bewezen op de laatste 2 vluchten.

Hierbij verslag:

Hirson, 258 kilometer, gelost op zaterdag 30 augustus om 13:30 uur.
1e prijs in de club, 2e in Kring1 tegen 974 duiven en 14e ZUID tegen 4433 duiven.
Mooie foto erbij van de winnaar genaamd "Grizzle Boy"

Laon, 306 kilometer, gelost op zaterdag 6 september om 09:04 uur.
1e prijs in de club, 3e prijs Kring1 tegen 748 duiven maar ook de 27e in Afd8 tegen maar liefst 6325 duiven.

Daar is hij weer...

Zondagochtend (vanwege uitstel door het weer) werden onze duiven gelost in Hirson op een afstand van 268 km.

Om 8:50 uur klonk het startsein en werden de korven opgesteld, en dan gebeurt er iets (voor de niet duivenmelkers: zoek maar eens een filmpje van duivenlossing op YouTube en u zult kippenvel krijgen zo indrukwekkend is dat)

Snelste duif van Joost de Vries in onze club en de 23e prijs in Kring1 tegen 353 duiven.

Rijen, rijen, rijen in een wagentje (de rest mag zelf ingevuld worden) Hij draagt ze niet, maar ze eten wel uit zijn hand!

Dat werken meestal beloond wordt is wel duidelijk, een duivenmelker moet er wel iets voor doen om goede prestaties neer te zetten.

Zo ook onze clubgenoot Henry van den Brink die er inmiddels al jaren staat als het op NATOER aankomt....  neemt hij daar misschien vrij voor?

De uitslag staat als een huis want afgelopen weekend 23 augustus sloeg hij toe en won de 1e en 2e prijs op Bierges, gelost om 13:25 uur met een afstand van 161 km.

En 2 podiumplaatsen in Kring1 waar hij de 2e en 3e plek wist op te eisen tegen 1150 duiven

Iets eerder op zaterdagmiddag 16 augustus werden de jonge duiven gelost in Soissons om 13:50 uur.

Helaas niet het beste verloop van dit jaar maar goed...

Kees Janssen klokte zijn winnaar op 327 kilometer als vroegste in onze club.

6e prijs in Kring1 tegen 543 duiven en 17e ZW tegen 1447 duiven

Zaterdagmiddag 16 augustus werden onze duiven uiteindelijk na lang wachten (minder goed weer) en wat rijden richting huis toch nog gelost in Luyksgestel om 15:30 uur op een afstand van 98 kilometer.

Het was de duif van Eddy van den Brink die de snelste tijd wist te noteren en daarmee de winst pakte in onze club.

Met een mooie notering van een 4e prijs in Kring1 tegen 1369 duiven!

Ja en we zijn inmiddels ook alweer bezig met de nacompetitie... wat in de duivensport bekend staat als de natoer.

Daarop gaan meestal nog wat later gekweekte jonge duiven mee die op de andere vluchten nog te jong waren.

Inmiddels is er door vele liefhebbers een serieus spel van gemaakt en telt het ook mee voor kampioenschappen.

Vroeger gingen daar vaak alleen de weduwduivinnen mee die het hele jaar als partner hadden gediend voor de vliegende weduwnaars (de weduwduivinnen gingen dus niet mee op de vluchten voor oude duiven, men speelde vaak alleen de doffers (man) )

Zo nu ook op zaterdagochtend 9 augustus gingen alle soorten en maten en leeftijden samen los in Tienen.
Dat is 146 kilometer voor Ede. Los om 9:20 uur en gas erop.

De duif van Eddy van den Brink wist het gas het meest in te trappen en nam de winst mee naar huis.

En mooi op tijd, want het werd meteen een 15e prijs in Kring1 tegen maar liefst 1694 duiven.

Hoppa en nu snel op naar week 33.... klaarmaken, laatste voorbereidingen en hopen dat het niet te heet wordt en ze vroeg los kunnen.

Inmiddels een week later en de jonge duiven mochten nogmaals Hirson vliegen.

Zaterdagochtend 9 augustus om 8:30 los en dus weer 258 kilometertjes vliegen.

Dit keer was de vroegste duif voor Aart Jochemsen, waar hij het hele seizoen al op wachtte.

Proficiat

Een hele mooie 4e prijs in Kring1 tegen 666 duiven, daar kun je mee thuiskomen dacht ik zo!

Met een dag uitstel werden de jonge duiven gelost om 7:15 uur op zondagochtend 3 augustus in Hirson.

Afstand 258 kilometer voor Ede ongeveer.

Kees Janssen had de 4 snelste in onze club en wint tevens de 16e prijs in Kring1 tegen 643 duiven.

Week 30 vermeld ik graag even iets over onze jeugd, die komen weinig in beeld soms (landelijk) en daarom hierbij...

Sophie de Jager wist op Bierges jonge duiven opnieuw de 1e en 2e prijs te winnen in de Ladies League ZW.

en Lukas de Jager pakte een 2e prijs ZW jeugd op Bierges.

Alle andere jeugdleden en betrokkenen via opa, vader of oom......  GA JE MEEDOEN in 2026?
Misschien komt het er nog eens van om een jeugdcompetitie op te zetten in de vereniging als we genoeg vliegende jeugdleden krijgen.

Joost de Vries, onze loodgieter van het huis, uit Lunteren.... (kunnen niet met vuurwerk omgaan)

Een belangrijke gebeurtenis in de geschiedenis van het dorp Lunteren was de Paasbrand van 1850, waarbij door het onvoorzichtig afsteken van vuurpijlen een brand ontstond waarbij 22 huizen verloren gingen en zesendertig gezinnen dakloos werden.

Weet u nog dat Joost vorig jaar de Nijmeegse vierdaagse liep in het hoogseizoen van de jonge duiven notabene en toen ook die week alles won wat er te winnen viel.
Nou, hij heeft het weer voor elkaar, maar nu was hij niet in Nijmegen te vinden maar had zijn troepen weer op en top voorbereid.

Bierges, 26 juli gelost om 8:45 uur op een afstand van 164 km knalde er een duif van Joost als een gek richting huis.
1e prijs club, en meteen een 3e in ZW tegen 2189 duiven! SUPERKNAP

We gaan het proberen, maar voorlopig lukt het nog niet om de heren te verslaan.

Ben van Holland en Zn pakken 2 weken achter elkaar de winst op de overnachtfond.

18 Juli om 13 uur gingen de duiven los in Perigieux, bijna 900 km van huis.
Ben pakt hier alle prijzen in de club en wint ook de 2e ZW tegen 245 duiven en 4e TT ZUID tegen 713 duiven.

en dan de week erop Bergerac 25 juli, los om 13:30 uur ook winnaar in de club en 3e ZW tegen 361 duiven en 8e ZUID tegen 1058 duiven.

Houd er alvast rekening mee dat we Ben ook nog op de dagfond gaan zien, want hij is aan het minderen met de marathon en heeft inmiddels wat dagfondduiven op zijn hok zitten........ benieuwd wat 2026 brengt

Zaterdag 19 juli was clubgenoot Kees Janssen oppermachtig en niet te verslaan!

Hij wist 2 vluchten te winnen, zowel Tienen met de jonge duiven als Issoudun met de oude duiven.

Tienen: Los om 7:30 uur, afstand 145 km,  4e prijs ZW tegen 1451 duiven

Issoudun: Los 7:30 uur, afstand 620 km, 4e prijs ZW tegen 648 duiven en 6e ZUID tegen 1177 duiven.
Deze is namens de club nog even met een bos bloemen beloond!
Ik had u begin van dit jaarverslag al verzekerd dat we Kees vaker zouden zien, en u ziet het...

Geachte lezer(s),

Uw reporter is wel aanwezig, maar in vakantiemodus.....

De site wordt daarmee minder vaak bijgewerkt de komende weken. Ook zijn de verslagen soms misschien iets beknopter of zal ik e.e.a. samenvatten.
Ik moet even bijkomen van al die geweldige prestaties van deze vereniging en neem daar dus ook 3 weken de tijd voor om dat te verwerken en weer op te laden voor het slotstuk van 2025!

Moest even denken wat ik over de winnaar van zaterdag moest schrijven, maar nu weet ik het...

Sophie de Jager, dochter van Sijtse, wist de eerste klokvlucht jonge duiven op haar naam te schrijven door het winnen van de plaatsen 1 en 2 bij de Ladies in ZW!

Ja en Sijtse das een verhaal apart, als jong jochie liep hij regelmatig tussen de duiven van pa en broer maar echt zelf ermee aan de slag deed hij niet. Hij was een tijdje onderdeel van de comb. T de Jager en Znn in de jaren '90
Eenmaal van school ging hij metselen bij een bekend aannemer in Ede waar hij ook diverse andere dingen heeft geleerd (niet bierdrinken want dat deed hij thuis al)
Ook Sijtse koos uiteindelijk om zelfstandige te worden in de tegelzetterij en bekostigd daarmee tegenwoordig oa. zijn duiven.

Maar hoe kwam hij daar dan ineens aan die duiven? Nou hij kocht een huis waar eerder een duivenmelker woonde en verbouwde dat helemaal.
Het oude en vervallen hok bleef achter in de tuin staan als opslagruimte.

Er kwamen wat late duifjes in 2019 van zijn broer met de slogan.... leuk om wat duifjes te laten vliegen voor Sophie en jezelf en wie weet ga je ooit nog eens meedoen aan een wedvlucht.
Had ze beter niet kunnen geven (hahaha) want tegenwoordig moeten we juist rekening met hem houden want hij is uber-fanatiek en doet er bijna alles voor om te winnen.

Vanaf Tienen (143km), gelost zaterdag 12 juli om 10:50 uur wist hij dus goud en zilver te pakken in de club, 8e, 9e, 14e en 17e plek in Kring1 tegen 1483 duiven.

Rijk Achterberg is ook 1 van onze gewaardeerde leden en sponsor waar ik nu wel iets meer over kan vertellen.

Weet u dat hij een winkel heeft waar je voornamelijk dierbenodigdheden kunt kopen, zoals duivenvoer, kippenvoer, en allerlei bijhorende zaken voor het houden van de dieren.

Droge humor heeft de man ook, en ik denk dat wanneer hij iets niet heeft in zijn winkel en het is mogelijk, dat hij erachteraan gaat voor je!

Trouwens mocht je een eend nodig hebben(geen idee waarvoor, maar goed) , die heeft hij ook.

Rijk gaat wel graag weer van alle markten naar huis.... aldus zijn bedrijfslogo... van alle markten thuis.

Genoeg erover, nu de prestatie van zijn duiven die zaterdagmorgen in Issoudun op 626 kilometer om 7 uur werden gelost.

Zijn winnaar klokte hij om 14:34 uur en wint daarmee 1e prijs in de club, 4e Kring1, 9e ZW tegen 980 duiven.
Gezien de gewonnen vluchten en omstandigheden, zijn zijn duiven dus ook van "alle markten thuis"

Tot volgende week!

Vrijdagmiddag 4 juli om 12 uur werden de marathonvliegers gelost in Bressols.

Afstand vandaar tot Ede is ongeveer 955 kilometer en dus worden daar alleen de allerbeste duiven op gespeeld van onze fondmelkers.
Ben van Holland en Zn wisten de vroegste te klokken in onze club op zaterdagochtend om 11:35 uur.

1e prijs club, en de 6e prijs in Kring1 tegen 132 duiven.

U ziet een oudere foto van Ben, ik heb geen idee welke vlucht hij toen won (red. heeft er al vele gewonnen) en of hij toen nog rookte en koffie dronk.
Mokkataart vind hij enorm lekker kan ik u vertellen

Nu zult u denken, wie is Mr. Chalons dan? Haha, ik heb soms nogal de neiging om herhalingen en leuke momenten of goede duiven en prestaties gewoonweg een naam te geven…..(misschien komt het door mijn werk, waar alles en iedereen een term of afkorting tegenwoordig gebruikt, en laat ik daar nu juist een hekel aan hebben… maar goed)

Theo van den Brink, nu beter bekend als Mr. Chalons won met de “351” dus afgelopen weekend de wedstrijd vanuit Chalons en Champagne, een kleine 367 kilometertjes die afgelegd moesten worden nadat de duiven om 7:45 uur in vrijheid werden gesteld.
De winnares zat om 12:01 uur alweer op de klep thuis, maar ze kunnen ook zomaar bij Theo op de kop vallen, kijk maar op de foto.

Theo had ze opnieuw opgepoetst denk ik, dus hij ging er met de winst vandoor.

1^e prijs in de club, 8^e in Kring1 tegen 560 duiven en 26^e in ZW tegen 1214 duifjes…. Lekker bezig en mooie prestatie weer.
De 351 schijnt sowieso goed te presteren aangezien ze redelijk hoog bij de duifkampioenen staat, een echt snelheidstoppertje dus.

Waarom Mr. Chalons….. nou omdat hij eerder dit jaar ook Chalons heeft gewonnen en zover ik weet vliegt hij vaker goed op die vlucht.

Chateaudun (537km) gelost zaterdagochtend om 06:40 uur werd een zware wedstrijd, in het begin lijken de duiven een tijdje NO wind te hebben gehad en daarna met oplopende temperaturen was die stevig ZO.
Hard werken dus voor onze vriendjes.

Gijsbert werd opnieuw verrast toen zijn duivin 338 als een baksteen uit de lucht op de klep viel en 14:13 uur op de klok zette.
Daarmee wint ze nu voor de 2e keer Chateaudun in 14 dagen tijd, en zoals verderop te lezen was ze ook al vroeg van Etroeungt.
Het geheim achter deze duif is dat ze waarschijnlijk voor de baas naar huis komt en niet voor haar eigen doffer, want ze loopt al weken sleepstaartend achter de baas aan en wil maar wat graag een aai over het koppie. Motivatie!

338 noteert ook de 1e prijs in Kring1 tegen 338 duiven, 3e prijs in ZW tegen 797 duiven, 5e TT ZUID tegen 1538 duiven en een mooie 15e prijs in Afd8GOU tegen 3029 duiven.

Het is een doffer maar het had zomaar een duivin kunnen zijn..... dit soort droge humor daarvan kennen we deze winnaar.

Zaterdagochtend om 07:30 uur werden onze duiven gelost in Hirson (251km) met ZO wind.
De temperatuur liep al snel op en dus ook op deze korte afstand moesten de duiven echt hun best gaan doen.

De "150" van Rijk Achterberg deed dan ook zijn best en kwam met de 1e prijs naar huis vliegen.

Ook goed voor de 2e prijs in ZW tegen 1469 duiven, en 4e ZUID tegen 3216 duiven, dus wederom een prachtig resultaat van deze man en zijn duiven.

Het begon allemaal vrijdagavond 20 juni... Hans Looijen verrast ons allen met een kippie.

Daarmee nam hij afscheid van onze vereniging en maakt hij komende weken de overstap naar het hoge noorden om zich daar te vestigen en helemaal opnieuw met jonge duiven te gaan spelen in 2026.
Hok was al besteld hoorde ik.
Appingedam, maak de borst maar nat want jullie krijgen er een melker bij!
Hans bedankt voor alle mooie jaren en de vele leuke late avondjes..... en natuurlijk al jou steun en hulp tijdens de handenarbeid!

Zaterdagavond werd het laat klokken lichten i.v.m. het trage verloop van Chateaudun, maar wat leuk dat velen nog even een laatste keer Hans kwamen uitzwaaien.... Tanja en Ronald dachten laten we die duivenmelkers op dit late tijdstip maar een lekkere bruine fruitschaal voorzetten.... nou dankjewel en die was lekker.
Joost mocht hem alleen even vasthouden hoor..

Aansluitend had onze voorzitter nog bloemen voor Hans Looijen als afscheid en voor Kees Janssen en Henry van den Brink voor hun teletekstnotering vorige week. (foto kop)

Het blijven dieren, en in de dierenwereld sneuvelen er ook regelmatig exemplaren.
Zij het door de rovers zoals de havik of de slechtvalk, maar ook hebben onze lieven vriendjes soms niet in de gaten dat we ook nog wat hoogspanningsdraden hebben.

En zo was het geval, een oplettende familie uit Ede stuurde mij de volgende mail:

Geachte Secretaris,
Gisteren vonden we langs de Amsterdamseweg in Ede, plm ter hoogte van huisnummer 59, een dode aangereden postduif. Bij deze een foto. Ik hoop dat de duif te traceren is, ondanks de niet geheel zichtbare ring.
Met vriendelijke groet.

Ik ben er de volgende dag even heengereden en inderdaad hij lag daar nog.....  op de meegestuurde foto kon ik niets van de ring lezen dan alleen het jaartal en 4 cijfers van een telefoonnummer.

Maar de eigenaar is achterhaald en bleek van een goede bekende liefhebber uit Heelsum die ik inmiddels op de hoogte heb gebracht dat zijn duif waarschijnlijk ten prooi is gevallen aan de hoogspanningsdraden, gezien de verwonding en de hoogspanning aldaar.

Familie Bloemberg bedankt!

Moest er een keer van komen, het hing in de lucht....... maar daar is hij dan.

Maar liefst 2 leden op de teletekstuitslag afgelopen weekend.

Onze duiven werden zaterdagochtend lekker vroeg gelost om 6:45 uur.
Vanuit Laon (309km) kwamen de eerste paar best goed naar huis en vooral bij Kees Janssen, want die klokte een zeer vroege duif.

Hij wint 1e club, 1e Kring1, 1e ZW, 1e TT ZUID en de 6e NPO in Afd8 GOU tegen 8574 duiven.

Die hoort bij NADOEN, en let wel deze duif is een volle nestmaat van 1e asduif midfond regio ZW 2023!

Helaas verliep de vlucht niet heel soepel en waren veel spelers de volgende dag nog aan het wachten op de achterblijvers.

Henry van den Brink wist de 5e TT ZUID op zijn naam te zetten.

Met een dag uitstel wegens weersomstandigheden werden de marathonduiven op zaterdag klokslag 12 uur gelost in St. Vincent.

De afstand die overbrugt moest worden, slechts 1065km. Dat lijkt veel maar hier doen alleen de duiven mee die ervoor geschikt zijn en ze zijn natuurlijk enorm goed voorbereid de weken ervoor.

In onze club slechts 9 deelnemende duiven, maar de eerste 3 prijzen waren allemaal voor Ben van Holland en Zn Ronald die hun eerste duif klokten op zondagmiddag om 12:30 uur.

In Kring1 goed voor de 3e en 6e prijs tegen 77 duiven.

Zijn de marathonspelers echt oud aan het worden en sterven ze uit? Of mogen we de komende jaren een toename zien op de aantalen in te korven duiven en deelnemers.....

Leuke koptekst, maar eigenlijk heeft Gijsbert niks gewonnen, maar zijn duivin 338 wel en ze was al eerder in beeld een aantal weken terug toen ze mooi op tijd van Etroeungt arriveerde.
Alle lof dus voor de duif, het baasje heeft alleen de voorbereiding gedaan en vanaf de inkorving moest ze alles zelf doen.

Gelost in Chateaudun maandagochtend 8 uur op een afstand van 537km wist ze thuis de finish aan te tikken om 14:11 uur.
Ze wint ook de 10e in Kring1 tegen 478 duiven en 22e prijs in ZW tegen 1096 duiven.

Gelost op zondagmiddag om 15 uur in Ruffec (777km) meldde zich maandagochtend om 05:09 uur de eerste duif bij Ben van Holland en Zn.
Die heeft de dag ervoor waaarschijnlijk lekker doorgevlogen een korte nachtrust gehad en vroeg opgestaan om naar het baasje te gaan!

Op de foto: Ben en Ronald met de 1e nationaal Bergerac S3 2024

Afgelopen weekend moesten er met de weersverwachtingen in het vooruitzicht goede beslissingen genomen worden.

Gelukkig is dat ook gedaan... we hebben onder andere vluchten opgeschoven en ook een inkorfdag.
Zoals de duiven lieten zien met het thuiskomen is het een goede keuze geweest.

Hirson (256km) werd gewoon vrijdag ingekorft en die konden er helaas zaterdag niet uit, dus doorgezet naar zondag en zelfs toen was het wachten op een goede lossingskans die zich uiteindelijk om 14 uur presenteerde en de duiven eruit mochten.

Kees Janssen wist de vlucht te winnen in onze club, en een 20e plaats in Kring1 tegen 390 duiven.

Een goede raad voor u allen, zorg dat je een goede hokverzorger krijgt of hebt, of iemand die het stokje feilloos overneemt als je zelf besluit om er even tussenuit te gaan of plichten elders hebt.

Theo van den Brink heeft dat in ieder geval goed geregeld, dat bleek afgelopen zaterdag wel.
Tijdens zijn verblijf op Ameland heeft dochter Annelie de duiven enorm goed voorbereid en vast met veel liefde verzorgd.

Het resultaat mag er dan ook zijn!

De duiven werden gelost in Chalons en Champagne (356km) om 8 uur en Theo klokte zijn duivin 369 om 12uur 22minuut rond.

Zij wint 1e in onze club, 2e in Kring1, 13e in ZUID en maar liefst 23e NPO/GP totaal Afd 8 & 9 tegen 18145 duiven.

Die staat dus maar weer genoteerd voor Annelie/Theo en onze club.

U zult begrijpen dat deze duivin inmiddels de naam "Annelie" draagt...

Wie is de volgende die zichzelf en onze club in de kijker speelt?
Succes met de laatste voorbereidingen voor de komende vluchten 

Na 2 keer te moeten uit stellen voor lossing, i.v.m. slecht weer, konden dan maandagochtend om 06:52 uur in vrijheid worden gesteld.

Vanuit Gien (527km) moest de thuisreis aangevangen worden. Heel zwaar hadden ze het niet en de duiven zijn vlot afgekomen.

Sijtse de Jager pakte de winst met een 1e prijs in onze club, een 1e prijs in Kring1, en 4e in ZW tegen 1255 duiven.
Maar ook de 11e NPO tegen 2759 duiven in ZUID.

Erg knap gedaan van deze duif(vin) die ik al als jonge duif ook al eens vroeg op papier heb zien staan.

Zaterdag 24 mei werden onze duiven gelost in Bierges (160km) om 07:30 uur.

Met de wind in de rug kwamen ze met grote snelheid op huis aan.
Kees Janssen wist de vroegste duif in onze club te klokken om 08:50 uur en pakt daarmee de 1e prijs.

In Kring1 was dat goed voor een schitterende 4e plek tegen 980 duiven.
En nog mooier een 5e prijs in ZW tegen 2325 duiven.

Ik heb om een speciale foto gevraagd dus even geduld a.u.b. 

Rijk Achterberg wist afgelopen zaterdag de wedvlucht uit Reims (331km) te winnen.
Zijn duif was de vroegste van onze club.
Gelost om 11:15 uur met zoals verwacht de wind van voren kregen ze het weer niet kado dit keer.
Een prachtige 5e prijs in Kring1 tegen 1434 duiven en 34e prijs in ZW tegen 3456 duiven.

Welke duif, of wie zijn duif speelt zich aanstaande zaterdag in de kijker?
We hebben 2 vluchten, 1 van 530km en 1 van 200km

De duiven van Kees Janssen beginnen hun visitekaartje af te geven....  ze gaan voor de kampioenschappen strijden merken we.

De vlucht uit Chalons en Champagne (F) met een afstand van 350 km is dus gewonnen door een duif van Kees Janssen.

Dat deze goedlachse duivenmelker zijn team op orde heeft blijkt wel hoe ze naar huis komen, dat is eerlijk gezegd wel vlotjes.

1e prijs in onze club, en een mooie 28e plaats in Kring1 tegen 1397 duiven.

Onze gevleugelde toppertjes kregen het niet voor niets, ze moesten er duidelijk iets voor doen met die noorden- en oostenwind, week in week uit. Hopelijk krijgen ze het iets makkelijker de volgende weken, maar voor aanstaande zaterdag ben ik bang dat er weer noordenwind zal zijn.

De wedstrijd vanuit Soissons (F) die werd gelost afgelopen zaterdag om 09:30 uur is gewonnen door een duif van Hans Looijen.
Hans kennen we allemaal wel en die staat ook met enige regelmaat hier bij de winnaars.

Dan moet je wel goede duiven hebben..... en het geeft de rest motivatie om ook te winnen!

Anyway, de duif van Hans wist dus de 331 km als snelste af te leggen en wint daarmee de 1e prijs in onze club.
In Kring1 een mooie 9e plaats tegen 1776 duiven..

Helaas gaat Hans onze club verlaten en zich vestigen in het noorden.
Ondanks dat ik het jammer vind wens ik hem ook daar veel 1e prijzen, en hoop dat hij zo nu en dan nog eens naar Ede komt gereden in het stille seizoen om samen een biertje te doen!

Hans alvast bedankt, zeer gewaardeerd ook voor alle hulp, en altijd klaarstaan als er wat moet gebeuren!
(regel je zelf een vervanger, haha)

Kortgeleden werd onze site-reporter benaderd door InDeBuurt-Ede met de vraag of ze een interview mochten doen over de duivensport.

Vanzelfsprekend!

Hierbij het resultaat in onderstaande link.

https://indebuurt.nl/ede/edenaren/edenaar-van-de-week/gijsbert-houdt-postduiven-ik-ben-de-coach-van-mijn-eigen-sportteam~307175/

Met dank aan Eline van Noppen voor het interview en resultaat..!

De vlucht vanuit Etroeungt (F) werd zaterdag gelost om 11:40 uur met een afstand van 251 kilometer.
Helaas stonden er vrachtauto's in de weg op de losplaats en kon er dus niet als afdeling gelost worden.

Zodoende een lossing voor noord en zuid apart. Wel jammer!

Om precies 15:01:19 uur landde de 338 bij Gijsbert de Jager op de hok-antenne en pakte daarmee de 1e prijs in onze club.

In Kring1 was dat goed voor de 3e prijs tegen 1986 duiven en in ZW de 12e prijs tegen 4553 duiven.
Toch leuk zo op Koningsdag...

Afgelopen zaterdag werden onze duiven gelost om 9:45 uur in Bierges.
Dat is ongeveer 164 kilometer vliegen naar hun thuishok.
Met een kalme oostenwind was het prima te doen en de duiven kwamen dan ook goed af, hoewel je kon merken dat het weer een 1e afdelingslossing was.

Rijk Achterberg had dit keer de snelste duif en won daarmee de 1e prijs in onze club.

In Kring1 was dit goed voor een 33e prijs tegen 2025 duiven.

Wie mogen we de volgende vlucht feliciteren?

Eigenlijk heeft Kees de goede voorbereiding gedaan en heeft de 310 de wedstrijd zelf gewonnen !

Enfin..... zaterdag 12 april werden de duiven gelost om 9:45 uur in Tienen met een afstand van 145 km.

De 310 van Kees Janssen wist de snelste tijd te noteren en won daarmee de 1e prijs in onze club.
In Kring1 ZW was dit goed voor een mooie 28e plaats tegen 1790 duiven.

Zaterdagochtend 5 april werden de duiven van Ons Genoegen gelost voor een trainingsvlucht vanuit Luyksgestel, ongeveer 85 km.

Het was een oefening voordat de week erop het echte seizoen start..... en de duiven hadden er wel wat moeite mee waarbij de oostenwind ook niet meewerkte natuurlijk!

Sijtse had zijn duiven goed voorbereid en wist er met de eer vandoor te gaan, hij klokte er 21 van de 22 in de prijzen.

In de Kring was dit oa. goed voor de plaatsen 3, 8 en 9 tegen 1675 duiven.

Nog een paar dagen geduld en dan beginnen de trainingsvluchten voor de oude duiven weer...
Heeft u ze er allemaal klaar voor en goed voorbereid?

Succes allemaal !

In 1929 brandde een deel van het stadhuis van Leiden af. In 1933 werd het nieuwe deel geopend en koningin Wilhelmina wilde de stad een kunstwerk schenken als bewijs van medeleven van de koninklijke familie. Dat idee werd, mede door de Tweede Wereldoorlog, toen niet uitgevoerd. In 1954 bood koningin Juliana de stad alsnog een kunstwerk aan, dat werd onthuld door prinses Wilhelmina.

Het beeld van de jongen met de duif, gemaakt door beeldhouwer Pieter Starreveld, verwijst naar de broers Willem, Ulrich en Jan Cornelisz. Tijdens het beleg van Leiden (1573-1574) zorgden zij er met hun postduiven voor dat het stadsbestuur contact kon blijven houden met Willem van Oranje. Als dank daarvoor kregen zij het recht zich Van Duyvenbode te noemen. Het beeldje symboliseert zowel de bevrijding van de Leidse bevolking van de Spanjaarden als de bevrijding van de Duitse bezetting eeuwen later. Het oorlogsmonument was aanvankelijk geplaatst in de binnentuin van het stadhuis, in 2000 kreeg het een plek in het nieuwe atrium.

Zaterdagmiddag 22 februari zijn de kampioenen van seizoen 2024 gehuldigd.

Alle leden waren uitgenodigd om met hun partner gezellig een drankje en hapje te komen doen in het clubgebouw.

Met dank aan onze barman Sijtse voor de support en natuurlijk Kelderman Catering voor het geleverde buffet.

Na het eten werden alle kampioenen van oud tot jong in het zonnetje gezet en door onze voorzitter naar voren gehaald, u kunt ze zien op de foto.

Helaas ontbreken 2 Nationale winnaars op de foto, zowel Aart Jochemsen als Ben van Holland moesten hun prijs in ontvangst nemen bij de Noordelijke Unie voor de Sectoroverwinningen.
En William van Omme helaas niet aanwezig maar behoort wel bij de jeugdkampioenen.

Klaar met feesten, nu eerst weer allemaal je best doen en nieuwe prestaties neerzetten

Wetenschappelijk onderzoek heeft aangetoond dat mensen met een hobby gezonder en gelukkiger zijn.

In een studie - die in 16 landen is uitgevoerd door wetenschappers van het University College London - is dit aangetoond.
Specifiek is gekeken naar mensen van 65+. De studie is gepubliceerd in 2023 in het journal Nature Medicine.

Duivensport als therapie om fit te blijven. Geen slecht verhaal en voor ons duivenliefhebbers ook heel herkenbaar.

En voordat u 65+ wordt kunt u zich al op jeugdige leeftijd bij onze mooie sport aansluiten natuurlijk...

Zaterdagmiddag 4 januari hebben we samen met onze leden het nieuwe jaar gezellig geopend.
Wat fijn om dat nu in een mooi nieuw gebouw te kunnen doen, voorzien van alle gemakken.
Veel van onze leden heb ik langs zien komen, er werd natuurlijk veel over de kweek en jongen gepraat want dat is hoofdzaak in deze tijd.
Onze ringenadministrateur was aanwezig om alle bestelde voetringen en chipringen uit te delen.

Met speciaal dank aan Rijk, die heerlijke hapjespannen had gesponsord ..... en samen met een drankje heeft dat iedereen heerlijk gesmaakt!